Δημόσιο Χρέος. Πώς φτάσαμε ώς εδώ;

Η μαύρη τρύπα του δημόσιου χρέος.
(Ένα άρθρο του 2010 που διαβασα και το μεταφέρω αυτούσιο)
khreos-2011
Το δημόσιο χρέος είναι σαν το λάστιχο. Οσο πιο πολύ το τραβάς τόσο πιο πολύ τεντώνει. Και κάποια στιγμή, δεν αντέχει, σπάει. Αυτό έκαναν οι ελληνικές κυβερνήσεις. Ολες. Αλλες λιγότερο, άλλες περισσότερο, και γι’ αυτό σήμερα φθάνει τα 273,407 δισ. ευρώ και δύσκολα κάποιος μας δανείζει. Είναι δηλαδή μεγαλύτερο από το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) της χώρας, καθώς ανέρχεται στο 115,1% της αξίας όλων των προϊόντων και υπηρεσιών που παρήγαγε η χώρα το 2009, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Eurostat (Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία). Και θα μεγαλώνει τα επόμενα χρόνια τόσο ως απόλυτο νούμερο (μόνο οι τόκοι το αυξάνουν 6% ετησίως) όσο και ως ποσοστό επί του ΑΕΠ (δεδομένης της ύφεσης, που σημαίνει πτώση της οικονομικής δραστηριότητας).

«Φούσκωσε», καθώς οι κυβερνήσεις εισέπρατταν λιγότερα και ξόδευαν περισσότερα από αυτά που προέβλεπαν όταν συνέτασσαν τους προϋπολογισμούς του κράτους. Οι κυβερνήσεις έκαναν και κάτι άλλο. Κρατούσαν «διπλά βιβλία», αναθεωρώντας εκ των υστέρων μία και δύο φορές το έλλειμμα και κατ’ επέκταση το συνολικό χρέος. Με αυτό τον τρόπο διόγκωναν τη «μαύρη τρύπα», που αντιστοιχούσε στη θητεία της προηγούμενης κυβέρνησης και την «έκλειναν», μερικώς, στη διάρκεια της δικής τους. Η σύγκριση ευνοούσε πάντα την επόμενη κυβέρνηση, γιατί γινόταν με βάση την αναθεώρηση, δηλαδή ξεκινούσε από υψηλή βάση. Κάθε φορά που άλλαζε η κυβέρνηση, γινόταν το ίδιο. Και η χώρα έμπαινε σε φαύλο κύκλο. Η διόγκωση αποδείχθηκε ότι δεν γινόταν εικονικά. Οι απερχόμενες κυβερνήσεις πράγματι έκρυβαν έλλειμμα.

Με αυτό τον τρόπο, οι πολιτικοί ξεγελούσαν τους ψηφοφόρους και τη Eurostat, που συχνά αδιαφορούσε για τις περίεργες αλλαγές και τα ελληνικά τρικ. Ομως το χρέος ανέβαινε. Επιπλέον, είχαν ανακαλύψει τρόπους μεταφοράς του στο απώτερο μέλλον (ίσως να ασπάζονταν το «ποιος ζει, ποιος πεθαίνει»), μέσω σύναψης συμφωνιών swaps (συμφωνία ανταλλαγής νομισμάτων, επιτοκίων κ.λπ.) με επενδυτικές τράπεζες. Και, τέλος, βρήκαν τρόπους να μεγαλώνουν το ΑΕΠ της χώρας, για να δείχνουν ότι το έλλειμμα ως ποσοστό είναι μικρότερο.

Θυμόμαστε πως ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γ. Αλογοσκούφης το 2004, εκτός από την περίφημη απογραφή, έκανε κι ένα λογιστικό τρικ. Σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, ζητήθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να γίνει μέτρηση του ΑΕΠ με έναν νέο κανονισμό. Στην αναθεώρηση, που οδήγησε σε αύξηση του ΑΕΠ κατά περίπου 25% από το 2000, συνυπολογίστηκαν έρευνες για τη μαύρη οικονομία στο εμπόριο, τις μεταφορές, τα ξενοδοχεία, τις κατασκευές, τα στοιχεία μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων ακόμα και στην πορνεία. Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση αύξησε την αξία των παραγόμενων αγαθών και υπηρεσιών της χώρας (ΑΕΠ), προσθέτοντας αξία (εισόδημα), το οποίο όμως δεν μπορούσε να «εντοπίσει» και να φορολογήσει. Και ταυτόχρονα διόγκωνε τις δανειακές υποχρεώσεις, οι οποίες ήταν πραγματικές και απαιτητές από τους πιστωτές.

Khreos_Sideropoulos.preview Το υπουργείο Οικονομικών το 1998 εξέδωσε μια μελέτη, την οποία συνέταξε ο υπηρεσιακός γενικός διευθυντής Γιάννης Σιδηρόπουλος. Η μελέτη, που σήμερα αποτελεί ντοκουμέντο, παρουσιάζει την πορεία της ελληνικής οικονομίας την περίοδο 1960-1997 μέσα από την εξέλιξη βασικών μακροοικονομικών δεικτών. Οι δείκτες αυτοί δεν έχουν καμία σχέση με τους αναθεωρημένους, όπως τους καταγράφει σήμερα η Eurostat. Είναι μάλλον πιο κοντά στην τότε πραγματικότητα.

Πριν βέβαια αναφερθούμε στη χρονική περίοδο μετά το 1960, πρέπει να σημειωθεί ότι από το 1932 μέχρι το 1945 δεν είχαμε εξωτερικό δανεισμό, ενώ είχε παγώσει η εξυπηρέτηση των παλαιών δανείων λόγω της παγκόσμιας κρίσης και του πολέμου.

Στη συνέχεια, η περίοδος μετά το 1946 ήταν από τις δυσκολότερες, λόγω του πολέμου που προηγήθηκε, της Κατοχής και του Εμφυλίου. Η Ελλάδα συνήψε δάνεια 406 εκατ. δολ. για επενδύσεις σε έργα υποδομής. Την περίοδο μέχρι το 1967 διακανονίστηκε το 97% του εξωτερικού προπολεμικού δημόσιου χρέους. Γι’ αυτό, αλλά και λόγω της απομόνωσης της χώρας, ο δανεισμός σημείωσε μικρή αύξηση την περίοδο της δικτατορίας. Το 1974, το δημόσιο χρέος ήταν 115 δισ. δρχ. ή περίπου 23% του ΑΕΠ.

Γενικότερα, από το 1961 μέχρι και το 1972, η φτωχή τότε Ελλάδα είχε προϋπολογισμούς πλεονασματικούς. Το πλεόνασμα των ετών αυτών κυμαινόταν από 0,1% μέχρι 1,2% ετησίως. Εξαίρεση αποτέλεσε το 1968, έτος κατά το οποίο εμφανίστηκε έλλειμμα 0,2% επί του ΑΕΠ.

Από το 1973 και μετά, ο «Τιτανικός», όπως αποκάλεσε την Ελλάδα ο σημερινός υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, άρχισε να δέχεται τα πρώτα νερά στα ύφαλά του. Τα ελλείμματα ήταν μικρά και δεν ενέπνεαν καμία ανησυχία. Το 1973 το ταμείο ήταν μείον μόνο 0,2%, το 1974 η «τρύπα» έφθασε το 1,4% και το 1975 μεγάλωσε στο 3% του ΑΕΠ. Αυτό ήταν και το υψηλότερο ποσοστό που είχε εμφανιστεί τα προηγούμενα 15 χρόνια. Το 1976 υποχωρεί στο 1,7% και τα επόμενα χρόνια κυμαίνεται από 2,4% μέχρι 2,9%. Στο τέλος του 1980, το έλλειμμα ήταν 2,6%. Την ίδια χρονιά το συνολικό δημόσιο χρέος αποτελεί το 34,5% του ΑΕΠ.

Ακολουθούν οι εκλογές του 1981, όταν η Νέα Δημοκρατία, με πρόεδρο τον Γεώργιο Ράλλη, χάνει. Κερδίζει πρώτη φορά το ΠΑΣΟΚ, του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο ερχομός των σοσιαλιστών φέρνει αλλαγές στην οικονομική και όχι μόνο πολιτική.

Το έλλειμμα εκτινάσσεται

Η χρονιά (1981) κλείνει με έλλειμμα 9,1%. Η απότομη άνοδος οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις δαπάνες των εκλογών. Αλλά ήταν να μη γίνει η αρχή. Ενα χρόνο αργότερα το έλλειμμα, ναι μεν υποχωρεί, αλλά παραμένει υψηλό, ήτοι 6,8% του ΑΕΠ. Τα επόμενα χρόνια αυξάνεται σε 7,6% το 1983 σε 8,4% το 1984 και σε 11,7% το 1985.

Το 1985 ο Κώστας Σημίτης ανέλαβε το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, όπου παρέμεινε μέχρι τον Νοέμβριο του 1987 εφαρμόζοντας το πρώτο πρόγραμμα σταθεροποίησης, με αποτέλεσμα τον περιορισμό του ελλείμματος σε μονοψήφιο ποσοστό 9,5% το 1986 και 9,2% το 1987. Την ίδια περίοδο υπουργός Οικονομικών ήταν ο Δημήτρης Τσοβόλας με αναπληρωτή τον Νίκο Αθανασόπουλο και υφυπουργό τον Δημήτρη Γεωργακόπουλο (συμμετέχει σήμερα στην κυβέρνηση του Γιώργου Α. Παπανδρέου ως γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών).

Η χώρα μετά το 1987 εισήλθε σε περιπέτειες με αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις. Ο Κ. Σημίτης παραιτήθηκε τον Νοέμβριο του 1987 όταν διαφώνησε με τη χαλάρωση των μέτρων . Το έλλειμμα ξαναρχίζει να ανεβαίνει σε 11,5% το 1988 και εκτινάσσεται σε διψήφια νούμερα: 14,4% το 1989 και 16,1% το 1990. Τον Ιούνιο του 1988 υπουργός Εθνικής Οικονομίας αναλαμβάνει ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης, ο οποίος είναι ο εκπρόσωπος της χώρας μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (διορίστηκε από τη σημερινή κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου), ενώ υπουργός Οικονομικών παραμένει ο Δημήτρης Τσοβόλας. Τον Μάρτιο του 1989 γίνεται ανασχηματισμός, αλλά το Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών κρατούν τα ίδια πρόσωπα.

Τον Ιούλιο του 1989 -αμέσως μετά το σκάνδαλο Κοσκωτά που αποκάλυψε ο τύπος το 1988- έγιναν εκλογές και σχηματίστηκε κυβέρνηση από τη Νέα Δημοκρατία και τον Συνασπισμό, με πρωθυπουργό τον Τζαννή Τζαννετάκη. Υπουργός Εθνικής Οικονομίας ανέλαβε ο Γιώργος Σουφλιάς με αναπληρωτή τον Σωτήρη Χατζηγάκη. Υπουργός Οικονομικών ήταν ο σημερινός πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Αντώνης Σαμαράς.

Λίγους μήνες μετά, τον Νοέμβριο του 1989, σχηματίστηκε οικουμενική κυβέρνηση με πρόεδρο τον Ξενοφώντα Ζολώτα, υπουργό Εθνικής Οικονομίας τον Γιώργο Γεννηματά και Οικονομικών τον Γιώργο Σουφλιά.

Τον Μάρτιο του 1990 ανέλαβε υπηρεσιακή κυβέρνηση για να οδηγήσει τη χώρα στις εκλογές του Απριλίου του ίδιου έτους. Στις εκλογές κέρδισε η Νέα Δημοκρατία με πρόεδρο τον Κων. Μητσοτάκη, ο οποίος τοποθέτησε τον Γιώργο Σουφλιά στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, με υφυπουργό τον Αριστείδη Τσιπλάκο. Στο υπουργείο Οικονομικών τοποθετήθηκε ο Γιάννης Παλαιοκρασσάς με υφυπουργό τον Αριστοτέλη Παυλίδη. Η χρονιά (1990) κλείνει με τεράστιο έλλειμμα 16,1%.

Η Νέα Δημοκρατία προώθησε διαρθρωτικές αλλαγές με σκοπό τη μείωση του δημόσιου τομέα, προκαλώντας αντιδράσεις της αντιπολίτευσης και συνδικαλιστικών φορέων. Το έλλειμμα υποχώρησε σε 11,5% το 1991 και 12,8% το 1993. Η χώρα εισέρχεται σε ύφεση – μείωση παραγόμενης αξίας προϊόντων και υπηρεσιών – λόγω των μεγάλων έμμεσων φόρων που επιβάλλει η κυβέρνηση με υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών τον Στέφανο Μάνο (1992-1993) και επηρεασμένη από τη φθίνουσα πορεία της παγκόσμιας οικονομίας. Ετσι, λόγω μείωσης του ΑΕΠ, η χώρα μας έκλεισε το 1993 με μεγαλύτερο έλλειμμα, ήτοι 13,8%. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχασε τις εκλογές ή «ανετράπη από τα οικονομικά συμφέροντα», όπως ισχυρίστηκε ο τότε πρωθυπουργός.

Κερδίζει και πάλι το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου. Υπουργός Εθνικής Οικονομίας ανέλαβε ο Γιάννος Παπαντωνίου και Οικονομικών ο Αλέκος Παπαδόπουλος. Το έλλειμμα μειώνεται σε 10% το 1994 για να υποχωρήσει περαιτέρω στο 7,3% το 1996 και 4% το 1997. Από τον Ιανουάριο του 1996 πρωθυπουργός της χώρας έχει γίνει ο Κ. Σημίτης, ο οποίος έλαβε εντολή σχηματισμού Κυβέρνησης από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας με υπόδειξη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ. μετά την παραίτηση του Ανδρέα Παπανδρέου στις 18 Ιανουαρίου 1996. Υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών ήταν ο Γιάννος Παπαντωνίου, με υφυπουργούς τους Γιώργο Δρυ, Νίκο Χριστοδουλάκη, Χρήστο Πάχτα και Αλέκο Μπαλτά.

Η προσπάθεια «νοικοκυρέματος» του κράτους συνεχίστηκε. Τα ελλείμματα υποχωρούν στα χαρτιά, αλλά όχι και τόσο στην πραγματικότητα, όπου οι λογιστικές αλχημείες ξεκινούν. Σύμφωνα με τον κρατικό προϋπολογισμό του έτους 2000 (συντάχθηκε στο τέλος του 1999), προβλεπόταν ότι το έλλειμμα για το έτος 1998 θα κλείσει στο 2,5% επί του ΑΕΠ. Επίσης στον ίδιο προϋπολογισμό προβλεπόταν έλλειμμα 1,2% για το 2000. Η χώρα τιθασεύει το έλλειμμα στα χαρτιά και με υποτίμηση 14% της δραχμής το 1998 μπαίνει στον προθάλαμο της ΟΝΕ.

Ομως, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, αποδείχθηκε εκ των υστέρων ότι το έλλειμμα του ελληνικού Δημοσίου ήταν 3,7% το 2000. Δηλαδή, η χώρα δεν θα έπρεπε να είναι μέσα στην ΟΝΕ, αφού ουδέποτε είχε έλλειμμα κάτω από το 3% του ΑΕΠ που προέβλεπε η Συνθήκη της Ε.Ε.

Khreos_Eurostat Το έλλειμμα άρχισε και πάλι να ξεφεύγει το 2004, χρονιά εκλογών. Οι εκλογές έβγαλαν νικητή τον Κώστα Καραμανλή και τη Νέα Δημοκρατία. Υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών έγινε ο Γιώργος Αλογοσκούφης, με υφυπουργούς τους Πέτρο Δούκα, Χρήστο Φώλια και Αδάμ Ρεγκούζα.

Ξεκινά η περίφημη απογραφή. Το έλλειμμα του 2004, όπως το είχε προϋπολογίσει ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών, Νίκος Χριστοδουλάκης -στον προϋπολογισμό του 2003- προβλεπόταν στο 1,2%. Αναλαμβάνοντας ο νέος υπουργός Γ. Αλογοσκούφης έκανε απογραφή και το προσδιόρισε σε 2,95%. Ομως επενέβη η Eurostat ύστερα από χρόνια και αποδείχθηκε ότι το έλλειμμα ήταν 7,5%. Ο πρώην υπουργός είχε κρύψει δαπάνες, οι οποίες ξέφυγαν εντελώς λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων.

Το 2007 ξεσπά η πιστωτική κρίση στις ΗΠΑ, που έμελλε να επεκταθεί σε όλο τον κόσμο και να αναδείξει έπειτα από δύο χρόνια τα πήλινα πόδια της ελληνικής οικονομίας, η οποία αρχικά δεν επηρέασε γιατί τόσο οι τράπεζες όσο και οι πολίτες δεν είχαν επενδύσει σε χρηματοοικονομικά προϊόντα που απαξιώθηκαν, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, όπως ήταν το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και ορισμένα αμοιβαία κεφάλαια τραπεζών όπως της Εθνικής Τράπεζας και της Alpha Bank.

Αντίθετα, αυτή η πιστωτική κρίση ωφέλησε τις ελληνικές και άλλες τράπεζες, οι οποίες είχαν ελληνικά ομόλογα τα οποία απέφεραν υψηλές αποδόσεις (για την αντιμετώπιση της κρίσης στις τράπεζες η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έδινε τη δυνατότητα στα πιστωτικά ιδρύματα να αντλούν ρευστότητα με επιτόκιο 1%, την οποία χρησιμοποιούσαν για να αγοράζουν ελληνικά ομόλογα που έδιναν αποδόσεις 5%-7%.)

Ομως, με αφορμή την πιστωτική κρίση, η παγκόσμια οικονομία άρχισε να προσαρμόζεται σε χαμηλότερα επίπεδα δανεισμού. Οσοι είχαν δανείσει άρχιζαν να ζητούν τα λεφτά τους πίσω, γιατί πίστευαν ότι δεν θα τα πάρουν. Αυτοί που είχαν δανειστεί αντιμετώπιζαν προβλήματα αποπληρωμής των υποχρεώσεών τους, γιατί η οικονομική δραστηριότητα προσαρμοζόταν σε χαμηλότερα επίπεδα. Ετσι, προσγειώθηκαν απότομα ολόκληρες οικονομίες που είχαν στηθεί ή υπερ-αναπυχθεί με δανεικά, όπως ήταν η Ισλανδία, το Ντουμπάι και η Ιρλανδία.

Ακολούθησε η Ελλάδα. Η κυβέρνηση Καραμανλή δεν έλαβε καμία πρόνοια για το έλλειμμα, το οποίο μεγάλωνε. Το αντιλήφθηκε μόνο λίγο πριν από τις εκλογές, όταν έλαβε κάποια μέτρα. Το χειρότερο ήταν ότι έκρυβε την πραγματικότητα κάτω από το χαλί. Ακόμη και το έλλειμμα του 2006 – που ο Αλογοσκούφης έλεγε ότι το είχε ρίξει στο 2,9% – αποδείχθηκε ότι ήταν 3,6% σύμφωνα με τα στοιχεία που έστειλε η σημερινή κυβέρνηση στις Βρυξέλλες τον Μάρτιο του 2010. Το 2008 το έλλειμμα ανεβαίνει στο 7,7%.

Στη συνέχεια ανακαλύφθηκε ότι το ύψος του ελλείμματος για το 2009 όδευε σε επίπεδα ανώτερα του 12% (αναθεωρήθηκε προσφάτως σε 13,6%). Τότε άρχισαν τα δεινά για τη χώρα. Η νέα κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου δεν μπόρεσε να κατανοήσει τη σοβαρότητα της κατάστασης. Προσπάθησε, περισσότερο μέσω της διπλωματικής οδού, να εξασφαλίσει συμπάθεια, αλλά καθυστέρησε αδικαιολόγητα στη λήψη μέτρων. Ετσι, οι ιδιωτικές διεθνείς εταιρείες αξιολόγησης του χρέους (κρίνουν εάν μία εταιρεία ή ένα κράτος έχει τη δυνατότητα να αποπληρώσει τα δάνεια και βαθμολογούν αναλόγως) υποβάθμισαν άμεσα την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας και στη συνέχεια των τραπεζών, οι οποίες τόσα χρόνια χρηματοδοτούσαν το δημόσιο χρέος (αγόραζαν ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου). Η υποβάθμιση οδήγησε σε ρευστοποιήσεις ελληνικών ομολόγων προκαλώντας άνοδο των αποδόσεων. Έτσι, ανέβηκαν και τα επιτόκια που η χώρα είναι υποχρεωμένη να πληρώνει προκειμένου να πάρει νέα δάνεια. Τα παραπάνω δημιούργησαν την κρίση του ελληνικού χρέους, που μας οδήγησε στο ΔΝΤ.

Το χρέος

Το άνοιγμα της «ψαλίδας» ανάμεσα στα έξοδα και τα έσοδα κάθε χρόνο διόγκωσε τις συνολικές μας υποχρεώσεις προς τους τρίτους, καθώς το έλλειμμα της μιας χρονιάς συν τα «μαύρα» (δαπάνες που δεν αποτυπώνονται πουθενά) γίνεται χρέος την επομένη. Το 1975 το χρέος της χώρας αναλογούσε στο 24,7% του ΑΕΠ. Το 1980 ήταν στο 28,6%. Ομως, μία δεκαετία αργότερα, το 1990, τριπλασιάστηκε στο 80,7% του ΑΕΠ. Δεν πέρασαν τρία χρόνια και το χρέος ξεπερνάει το 100% πρώτη φορά. Το 1993 το χρέος ανέρχεται στο 111,6% του ΑΕΠ!

Τα στοιχεία αυτά προέρχονται από την ίδια μελέτη που μνημονεύσαμε παραπάνω. Αν ανατρέξουμε στα σημερινά στατιστικά στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που αποτελούν τη βασική πλέον πηγή πληροφόρησης μαζί με τις αναθεωρήσεις, θα διαπιστώσουμε με έκπληξη ότι το έλλειμμα δεν ξεπέρασε ποτέ το 100% το 1993.

Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, το χρέος υπερέβη το ΑΕΠ το έτος 1997 (101,8%). Ενα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία είναι πως το χρέος αφού συνεχίζει την ανοδική του πορεία μέχρι 102,9% πέφτει εντυπωσιακά στο 95,6% το 2007! Για να διογκωθεί και πάλι λόγω των ετήσιων ελλειμμάτων και να φθάσει σε επίπεδα ρεκόρ, τα οποία μας οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση: να μην μας εμπιστεύεται κανείς για να μας δανείσει.

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥΣ

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, προτού χάσει τις εκλογές του 1993, πρόλαβε να βάλει τη χώρα σε ύφεση και να αφήσει έλλειμμα ύψους 13,8%.

Για την κυβέρνηση του Κ. Σημίτη, ο στόχος ήταν η είσοδος στην ΟΝΕ

πάση θυσία. Η δημιουργική λογιστική στα καλύτερά της. Επί πρωθυπουργίας Κώστα Καραμανλή το χρέος εκτινάχθηκε στα ύψη και η ελληνική αξιοπιστία στο εξωτερικό έπιασε πάτο. Παρά τις απογραφές και αναθεωρήσεις -ή και εξαιτίας αυτών- του κ. Αλογοσκούφη. Με τον ερχομό του Γ. Παπανδρέου στην εξουσία μπήκε στη ζωή μας και το ΔΝΤ.

Γιατί τα έξοδα ήταν σχεδόν πάντα μεγαλύτερα από τα έσοδα

Οι θεωρητικοί υποστηρίζουν πως υπάρχουν δύο πολιτικές για τη διαχείριση των δημόσιων οικονομικών. Η μία έχει στόχο την ευημερία της κοινωνίας και διοχετεύει χρήματα -κυρίως δανεικά στη δική μας περίπτωση- προς την κοινωνία. Η άλλη δεν ενδιαφέρεται τόσο για την εφήμερη ικανοποίηση της κοινωνίας, αλλά για διατηρήσιμη ανάπτυξη και δεν δίνει πόρους για κατανάλωση.

Υπάρχει όμως και μία τρίτη πολιτική, αυτή που θεωρητικά ήθελε να εφαρμόσει ο σημερινός πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου. Να μην υποθηκεύει τα εισοδήματα των επόμενων γενιών με χρέη, αλλά να αναδιανείμει το εισόδημα, φορολογώντας τα μεγαλύτερα εισοδήματα. Μόνο που αυτό θα έπρεπε να είχε γίνει εδώ και χρόνια. Γιατί, πολύ απλά, οι ελληνικές κυβερνήσεις, εκτός από την αλόγιστη σπατάλη του δημόσιου χρήματος, δεν μπόρεσαν ποτέ να πατάξουν τη φοροδιαφυγή.

1. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, οι άμεσοι φόροι, δηλαδή οι φόροι που προκύπτουν από τη φορολόγηση του συνολικού εισοδήματος φυσικών και νομικών προσώπων, ήταν 4,4% του ΑΕΠ στην Ελλάδα το ’88, όταν το ίδιο έτος ήταν 16,4% στο Βέλγιο, 11,7% στη Δανία, 7,6% στη Γαλλία, 12,9% στην Ιταλία κ.λπ. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα αντλούσε το χαμηλότερο ποσοστό άμεσων φόρων ανάμεσα σε όλες τις τότε χώρες-μέλη της Ε.Ε. Δέκα χρόνια μετά, το ποσοστό των άμεσων φόρων αυξήθηκε στο 8,5% όταν όμως ο μέσος όρος στην Ε.Ε. ήταν 12,1%. Το 2008 το ποσοστό για την Ελλάδα μειώνεται σε 7,7% όταν στην υπόλοιπη Ευρώπη ανεβαίνει στο 12,2%.

2. Η Ελλάδα, χώρα της Ε.Ε. και ανατολικό σύνορο αυτής, ξοδεύει τεράστια ποσά για αμυντικές δαπάνες, οι οποίες ελάχιστα συνεισφέρουν στην εγχώρια παραγωγή. Σύμφωνα με την επίσημη λίστα της CIA, οι αμυντικές δαπάνες της Ελλάδας αντιστοιχούν στο 4,3% του ΑΕΠ της. Στην ίδια λίστα, άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπως η Πορτογαλία και το Βέλγιο εμφανίζονται με δαπάνες που αντιστοιχούν στο 2,3% και 1,3% αντίστοιχα. Εάν, λοιπόν, η Ελλάδα έριχνε τις δαπάνες της σε επίπεδα αντίστοιχα με αυτά της Πορτογαλίας, θα γλίτωνε περί τα 4 δισ. ευρώ ετησίως. Μέσα μια 10ετία, δηλαδή, θα μπορούσε να εξοικονομήσει 40 δισ. ευρώ και με τα σημερινά δεδομένα.

3. Μια άλλη περίπτωση διόγκωσης του χρέους ήταν η παντοτινή λειτουργία υπό κρατικό έλεγχο ζημιογόνων οργανισμών.

4. Ο Κώστας Καραμανλής όταν ανέλαβε τα ηνία της χώρας μίλησε για επανίδρυση του κράτους, αναδιοργάνωση και εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών, από την οποία θα αντλούσε όφελος 10 δισ. ευρώ. Εκανε συχνά μνεία για ανάγκη μείωσης του κράτους. Ωστόσο, στην πενταετία διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας δημιουργήθηκαν περίπου 700 νέοι οργανισμοί, με ετήσιο κόστος γύρω στα 200 εκατ. ευρώ ετησίως.

5. Τα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις, δηλαδή από την πώληση δημόσιας περιουσίας, αντί να αξιοποιούνται αποκλειστικά για τη μείωση του δημόσιου χρέους, κατευθύνονταν σε κάθε λογής ενισχύσεις και επιδοτήσεις. Αυτό το συμπέρασμα προέκυψε έπειτα από ερώτηση του βουλευτή του Συνασπισμού Π. Λαφαζάνη στη Βουλή, ο οποίος ζήτησε στοιχεία για το πού πάνε τα χρήματα των αποκρατικοποιήσεων. Από την εξέλιξη του ειδικού λογαριασμού προέκυψαν τα εξής: Τα συνολικά έσοδα από το 2000 έως τις 31.10.2009 ανήλθαν σε 17.427.665.484 ευρώ, ενώ την ίδια περίοδο οι πληρωμές για να καλυφθούν ανάγκες του Δημοσίου ήταν 16.953.394.531 ευρώ. Από αυτά, μόνο 2.999.362.773 ευρώ χρησιμοποιήθηκαν για αντίστοιχη μείωση δημόσιου χρέους.

6. Ελλειμμα ανταγωνιστικότητας. Η Ελλάδα εισάγει περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες από όσα εξάγει. Ετσι, η οικονομία λειτουργεί σε καθεστώς χαμηλής παραγωγικότητας και αναγκάζεται να δανείζεται για να διατηρεί ένα σταθερό βιοτικό επίπεδο. Ομως μακροπρόθεσμα αυτή η κατάσταση οδηγεί σε υποβάθμιση, καθώς μεταφέρονται συνεχώς πόροι και εισοδήματα στο εξωτερικό για την εξυπηρέτηση του εξωτερικού χρέους.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

Πηγή : Π.Σ. ΘΕΡΜΟΠΥΛΑΙ

Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι

► Έλληνες καθηγητές προς τους μαθητές τους:
• Όταν η Τυραννία είναι Νόμος, η εξέγερση δεν είναι απλά ο τρόπος ζωής, που έχει το περισσότερο νόημα . Όπως διδάσκουν ο Αρμόδιος και ο Αριστογείτονας, γίνεται ΚΑΘΗΚΟΝ.
(“Τυραννία” γι αυτους είναι “Το κράτος των δολοφόνων”, όπως το χαρακτηρίζουν οι ίδιο στο κείμενο και όχι φυσικά η ιστορικά αποδεδειγμένη αιτία για την οποία οι δύο τυραννοκτόνοι Αρμόδιος και Αριστογείτων, σκότωσαν τον Πεισιστρατίδη τύραννο Ίππαρχο, αδελφό του Ιππία και τους οποίους λόγους είναι ανεπίτρεπτο να μην γνωρίζουν οι Καθηγητές)

► Γιάννης Μιχαηλίδης, Ληστής Τραπεζών, κατά δήλωσή του “αντιστασιακός”
Προς τον Αθανασίου:
• “Είμαι πολύ πεινασμένος. Αν δολοφονήσεις το Νίκο, το μόνο πράγμα που θα μπορέσει να με χορτάσει ξανά, είναι το λαρύγγι σου.”

Έτυχε να πέσω πάνω στο “Εκπαιδευτικό Ενημερωτικό Δίκτυο Alfa Vita”

Έφρυξα ….
Άμα με τους φόρους μας πληρώνουμε τέτοιους οι καθηγητές τότε τα παιδιά δεν φταίνε.

Όλες οι “επαναστατικές ρετσέτες” και οι “αναρχικές ατάκες” είναι φραμμένες εκεί μέσα και παροτρύνουν τους μαθητές να στραφούν κατ’ ευθείαν σε “ανταρτιλίκι πόλεως” αντί άλλης Παιδείας.
Γράφονται εκεί μέσα πράγματα που το ελάχιστο που πρέπει είναι να ασχοληθεί με αυτά το σύνολο της Εκπαιδευτικής Κοινώτητας και να πάρει θέση.
Από ότι λένε οι ίδιοι τα κείμενα ποτ γράφονται φέρουν τις υπογραφές εκπαιδευτικών και έχουν την έγκριση της ΕΛΜΕ.
(αναρωτιέμαι αν αυτό το site χρηματοδοτείται από ιδιώτες ή μήπως χρηματοδοτείται τα κοινά χρήματα κάπιου επίσημου εκπαιδευτικού σωματείου)

• Ξεχώρισα δύο κείμενα και σας τα αντιγράφω αυτούσια για να μην … εξαφανιστούν, όταν αργότερα κατασιγιάσει το σημερινό πολιτικό πάθος, που “αλέθει” την λογική, και επικρατήσει η σύννεση

1) ΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΤΗΣ Ε΄ ΕΛΜΕ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΑΣ

Στις 6 Δεκέμβρη του 2008 ο μαθητής Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος ξεψύχησε από σφαίρες αστυνομικού στην αγκαλιά του παιδικού του φίλου Νίκου.

Ο έφηβος Νίκος, ο Νίκος Ρωμανός, διάλεξε ένα δικό του προσωπικό τρόπο να συγκρουστεί με ένα κράτος δολοφόνων, που τροφοδοτείται από μια κοινωνία απάθειας, αδιαφορίας και συνενοχής. Ταυτόχρονα, εξαντλώντας τα περιθώρια που παρέχει το σκληρό, ταξικό σύστημα εκπαίδευσης, που εμείς οι καθηγητές και οι γονείς σας αντιμετωπίζουμε μαζί σας, ο Νίκος έγινε φοιτητής.

Από τον Φλεβάρη του 2013, που συνελήφθη για ληστεία στον Βελεβενδό Κοζάνης, επανηλειμένα βασανίστηκε, κακοποιήθηκε βάναυσα από τους ανθρωποφύλακες συναδέλφους του δολοφόνου του φίλου του, του Αλέξη.

Όλο αυτό το διάστημα της φυλάκισης και των κακοποιήσεων, ο Νίκος αρνήθηκε να προσκυνήσει. Κράτησε ψηλά το κεφάλι, αντιστάθηκε, έφτυσε στα μούτρα τους βασανιστές του και τους πολιτικούς τους προϊσταμένους, που φτάνουν μέχρι και τον «αγωνιστή» Πρόεδρο της σημερινής «Δημοκρατίας».

Για τον λόγο αυτό, το κράτος των δολοφόνων τον τιμώρησε με έναν ακόμα τρόπο, που παραβιάζει τους ίδιους του τους νόμους: Του στέρησε το δικαίωμα στις εκπαιδευτικές άδειες, μην αφήνοντάς του την παραμικρή χαραμάδα ανάσας στις απάνθρωπες συνθήκες που ζει. Ούτε αυτή η τιμωρία τον τσάκισε. Από τις 10 του Οκτώβρη ο Νίκος Ρωμανός βρίσκεται σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο στοιχειώδες δικαίωμά του στη μόρφωση.

Έτσι, το κράτος των δολοφόνων αποφάσισε, έξι χρόνια μετά τη δολοφονία του φίλου του Αλέξη, να οδηγήσει και τον Νίκο στο θάνατο, απορρίπτοντας την αίτησή του.

Η στάση του κράτους απέναντι στον Νίκο Ρωμανό, συμβολίζει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τη στάση του Συστήματος, που αυτό το κράτος εκπροσωπεί, απέναντι στη σημερινή νεολαία, σε εσάς, στα παιδιά μας:

Το ίδιο κράτος που δολοφόνησε τον Αλέξη, που βασανίζει και οδηγεί στον θάνατο το Νίκο, είναι το κράτος που κλείνει σχολεία, που απολύει δασκάλους, σχολικούς φύλακες και καθαρίστριες. Το κράτος των Τραπεζιτών και των «τραπεζών θεμάτων», που επιχειρούν να βάλουν ταφόπλακα στα όνειρα και στις ανάγκες σας, οδηγώντας σας στην ανεργία, σε μια ζωή μίζερη και χωρίς δικαιώματα, με σκυμμένο κεφάλι. Είναι το ίδιο το κράτος, που σας κλείνει πονηρά το μάτι, με τους ένστολους υπάλληλους ή συνεργαζόμενους ναζί νταήδες του λέγοντάς σας: «Αν θέλεις να έχεις κάποιες πιθανότητες σωτηρίας, γίνε το ίδιο βάρβαρος με εμάς».

Εμείς οι καθηγητές της Ε΄ ΕΛΜΕ θεωρούμε ότι, άσχετα από τη γνώμη που ο καθένας μπορεί να έχει για τις προσωπικές επιλογές αντίστασης του Νίκου Ρωμανού, η αφαίρεση των μορφωτικών του δικαιωμάτων είναι απαράδεκτη και πρέπει να ανατραπεί. Απαιτούμε άμεση αποκατάσταση των δικαιωμάτων αυτών. Στεκόμαστε στο πλάι κάθε μαθητή μας, που διεκδικεί, φτάνοντας να θυσιάσει ακόμα και τη ζωή του, το αυτονόητο δικαίωμα στη γνώση και στη μόρφωση.

Φίλοι μαθητές, βοηθήστε να σωθεί ο Νίκος και να κερδίσει το στοιχειώδες ίδιο με το δικό σας δικαίωμα στη μόρφωση και στη ζωή. Η αλληλεγγύη για τη σωτηρία της ζωής του Νίκου είναι αγώνας και για τη δική σας ζωή και μόρφωση.

Όταν η Τυραννία είναι Νόμος, η εξέγερση δεν είναι απλά ο τρόπος ζωής, που έχει το περισσότερο νόημα . Όπως διδάσκουν ο Αρμόδιος και ο Αριστογείτονας, γίνεται ΚΑΘΗΚΟΝ.

******************************************************************************
2) “Αδερφέ κράτα γερά, τους ανακάτεψες τη γιορτή”
Κείμενο του συντρόφου Γιάννη Μιχαηλίδη (Από το athens.indymedia.org)

Γράφω αυτές τις γραμμές, για να εκφράσω τη συγκίνηση που μου προκάλεσε η ευρεία και πολύμορφη δραστηριότητα αλληλεγγύης των συντρόφων εκτός των τειχών.

Όχι μόνο γιατί ξεπέρασε ως τώρα κάθε προσδοκία μου σε έκταση, ευρηματικότητα, οργάνωση-συντονισμό, επιμονή και επιθετικότητα, με καταλήψεις κομβικών κρατικών και καπιταλιστικών κτιρίων, ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών, με οργανωμένες συγκεντρώσεις και πορείες σε όλες σχεδόν τις μεγάλες πόλεις της επικράτειας, με τις επιθέσεις στις δυνάμεις καταστολής και τις αντάρτικες επιθέσεις όλων των ειδών. Γιατί είναι αυτό που σπάει τη μοναξιά του κελιού μου και με κάνει να χαμογελάω, γιατί το βράδυ της Τρίτης δεν ήμουν φυλακισμένος, ήμουν ανάμεσά σας και ένιωθα τη ζέστη των φλεγόμενων οδοφραγμάτων. Γιατί ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, η ίδια η ύπαρξη αυτού του μετώπου αγώνα είναι μια νίκη από μόνη της, τόσο για την άμεση προοπτική που έχει όσο και για την παρακαταθήκη που αφήνει. Γνωρίζω πολύ καλά, οτι οι χιλιάδες σύντροφοι που εμπλέκονται σε αυτή τη μάχη που ξεκίνησε ο Νίκος με πολλούς προβληματισμούς αλλά μπόλικη αποφασιστικότητα, έχουν τεράστιες διαφορές στις αντιλήψεις και πρακτικές αγώνα τόσο μεταξύ τους, όσο και με εμάς τους ίδιους. Όμως μέσα από την ποικιλλότητα, ανθεί η εξέλιξη. Αυτό ακριβώς είναι το νόημα της αναρχικής αλληλεγγύης, συνδέει χωρίς να ταυτίζει, ενώνει χωρίς να ομογενοποιεί. Και όταν είναι προσανατολισμένη στη δράση πετυχαίνει.

Όταν τα μέσα μαζικής εξαπάτησης αναφωνούν οτι τίθεται πλέον θέμα εθνικής ασφάλειας όσο παρατείνεται η απεργία πείνας, συνειδητοποιώ οτι κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος, και τα κενά που αφήνουν οι διαλυμένες σκέψεις απελπισίας που προκαλεί η παρατεταμένη αδράνεια στην ασφυκτική συνθήκη του εγκλεισμού, χρωματίζονται με νόημα ξανά, η εξέγερση είναι πάντα επίκαιρη.

Τα όνειρά μας θα γίνουν εφιάλτες τους.

Η μαχητική αναρχία ξύπνησε και βρηχάται.

Τίποτα δεν τελείωσε όλα τώρα αρχίζουν.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ

Προς το Νίκο:

Αδερφέ κράτα γερά, τους ανακάτεψες τη γιορτή αρκετά καλά ως τώρα. Εσύ δεν κάμπτεσαι, άρα θα λυγίσουν αυτοί. Μένω δίπλα σου ως την τελική νίκη.

Προς τον Αθανασίου:

Είμαι πολύ πεινασμένος. Αν δολοφονήσεις το Νίκο, το μόνο πράγμα που θα μπορέσει να με χορτάσει ξανά, είναι το λαρύγγι σου.

************************************************************

Πρέπει επιτέλους να ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣΕΙ η Κοινωνία και να ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ
τις ΑΞΙΕΣ, το ΗΘΟΣ και την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Παραθέτω τα links
1)
http://www.alfavita.gr/arthron/γράμμα-της-γενικής-συνέλευσης-των-καθηγητών-της-ε-ελμε-προς-τους-μαθητές-μας

2)
http://www.alfavita.gr/arthron/κείμενο-γμιχαηλίδη-αδερφέ-κράτα-γερά-τους-ανακάτεψες-τη-γιορτή
Μου αρέσει! · · Να μην λαμβάνω ειδοποιήσ8912a12_133

Μετέωρα και Φως

meteora

Μαζί με την υπέροχη αυτή φωτογραφία που αναρτήθηκε στην σελίδα Ρ/Σ Άγια Μετέωρα στο Facebook, υπάρχει κι ένα σπουδαίο κείμενο.
Το μεταφέρω αυτούσιο:
«Είναι πολλές οι φορές που οι εκκλησιές έχασαν το εικονιζόμενο πρόσωπο της Παναγίας και οι πιστοί ρωτούσαν: Που πήγες Μητέρα;

….Και μάθαιναν αργότερα από γνωστούς και φίλους κι αλλοφύλους, ότι την αισθανθηκαν δίπλα τους…..στους δρόμους των μεγαλουπόλεων, στους διαδρόμους των νοσοκομείων, στα κελλιά των φυλακών, στα κελλιά των μοναχών στα σπίτια των πονεμένων.

Την ένιωσαν δίπλα τους…..στα παγκάκια που ξενύχτησαν, στα αδιέξοδα του αλκοόλ, στη συναλλαγή τους με τους εμπόρους, στις απειλές και στα πισώπλατα χτυπήματα της νύχτας.

Και εμείς οι απελπισμένοι, κοιτάμε την άβυσσο, το οικονομικό αδιέξοδο, την τελεσίδικη απόφαση των δικαστών, το σπίτι που χάσαμε, αυτούς που μας άφησαν και έφυγαν, την ανίατη εξάρτηση και την απόλυτη μοναξιά μας. Αλλά δεν υπάρχει άβυσσος γιατί υπάρχει η Παναγιά. Η Μάννα που στέκεται δίπλα μας….η πύλη η χρυσή για κάθε τοίχο που μοιάζει αξεπέραστος.

Η Μητέρα του Θεού που δεν τη βλέπουμε και δεν ευθυνόμαστε εμείς για αυτό.

Ευθυνόμαστε όμως που δεν την επικαλούμαστε και δεν τη φωνάζουμε να έρθει…..που δεν της δίνουμε το δικαίωμα να παρέμβει και να μας σώσει.»

► Βέβαια η αναφορά στην “Παναγία” εκπροσωπεί τις έμφυτες αρετές του ανθρώπου που είναι η ελπίδα, η υπομονή, η επιμονή, η θέληση για ζωή, η καρτερικότητα, η ικανότητα προσαρμογής, η ικανότητα σκέψης και κριτικής ανάλυσης, το πείσμα, η αγωνιστικότητα για βελτίωση και ο καλώς νοούμενος εγωισμός.
Όπως οι Αρχαίοι θεοποιούσαν τις ανθρώπινες αρετές και τα ανθρώπινα πάθη, έτσι η σύγχρονη Θρησκεία σαν συνέχεια και εξέλιξη της αρχαίας θρησκείας Αγιοποίησε με υλικό όμως τρόπο τα Καλά και Δαιμονοποίησε πάλι με υλικό τρόπο τα Κακά.
Απεικόνισαν το Πνεύμα σαν περιστέρι και απάλειψαν την Νόηση μαζί με την Επιστήμη και την Φιλοσοφία από την Θρησκευτική Παράδοση και ανέδειξαν το “Χρυσίον” και τους “Φαρισαϊσμούς” σαν αποκλειστικό τρόπο προσέγγισης και εξευμενισμού των Καλών και Κακών θεοτήτων.

• Ίδιες πρακτικές, ίδιες μέθοδοι και ίδια συστήματα μαζικού ελέγχου, επιρροής και εκμετάλλευσης με διαφορετικά ονόματα και άλλους τρόπους λατρείας αλλά πάντα με την ίδια απειλή: Ότι η “Θεότητα” που έχει αναθέσει εν λευκώ την εκπροσώπησή του στους Ιερείς απονείμει χάρες και μοιράζει ποινές με συγκεκριμένες προϋποθέσεις που τις κρίνουν αποκλειστικά οι ίδιοι.
Αφαίρεσαν όλα τα πνευματικά, ηθικά και φιλοσοφικά διδάγματα που υπήρχαν στις αρχαίες θρησκείες και με τα οποία θεμελιώθηκαν και οι ίδιες και έκαναν “πνεύμα” την προσευχή, “ηθική” την νηστεία και “φιλοσοφία” το πίστευε και μη ερεύνα.

• Οι αρετές αυτές υπάρχουν μέσα σε κάθε άνθρωπο, απανταχού της Γης, ανεξάρτητα από Θρήσκευμα, Πίστη και τύπο Λατρείας και είναι έμφυτες και ζωντανές μέσα του, φωτίζουν την ζωή του, κατευθύνουν την σκέψη του, ελέγχουν τις αποφάσεις του και αυτές αποτελούν το στήριγμά του και την διέξοδό του σε κάθε πρόκληση της ζωής, είτε δυσκολία και αναποδιά είτε υπερβολική επιτυχία και απρόσμενη ευτυχία.

• Είμαι περίεργος τι θα κάνουν οι αξιότιμοι και σεβαστοί παπάδες αν υπάρχει Δευτέρα Παρουσία και δουν εμένα τον “άπιστο”, τον Αποτεφρωμένο, πλην πονόψυχο, άκακο και ταπεινό, μαζί με χιλιάδες άλλους άπιστους, μαύρους, κίτρινους, κόκκινους, Μωαμεθανούς, Ινδουιστές, Ταοϊστές, Ειδωλολάτρες και Τοτεμιστές, μαζί με όλους τους καλούς κι αγαθούς, να Ανασταίνομαι κι οι περισσότεροι από αυτούς τους “Άγιους”, “Παναγιότατους”, “Πανιερότατους”, Πανοσιολογιότατους” και βάλε …, να μείνουν να λιώνουν στο χώμα με τις αναμνήσεις των χρυσών αμφίων, των γεμάτων παγκαριών, των μεγαλείων και της Γήινης εξουσίας που απόλαυσαν στο όνομα του Θεού τους.

• Δόγμα μου είναι ο σεβασμός στον άνθρωπο και στην φύση μέσα στην οποία επιβιώνουμε. Σεβασμός σε όλους και αποδοχή όλων των πολιτισμών, όλων των λαών, των φυλών και των ατόμων με τις ιδιαιτερότητες και τις θρησκευτικές τους δοξασίες, με την προϋπόθεση να μην ενοχλεί ο ένας τον άλλο και να μην επιχειρεί να επιβάλλει δυναμικά τις απόψεις και τα πιστεύω του.
Με αγάπη, συντροφικότητα, αλληλεγγύη, κατανόηση, αλληλοϋποστήριξη, συμπόνια, μπορούμε να φτιάξουμε ένα κόσμο απλούστερο, ομορφότερο και καλύτερο, μακρυά και άσχετα από παρατάξεις, θρησκείες και διαφορετικότητες και ανεπηρέαστο από κακίες, μικρότητες και προκαταλήψεις.
Με αυτούς τους όρους όλοι μπορούμε να συνυπάρχουμε αδελφωμένοι και σε αγαστή συνεργασία για το καλό όλων μας.

Meteora

17 Νοέμβρη 1973. Μια ακόμη στοιχειωμένη μέρα

Ήμουν κι εγώ εκεί … τα έζησα λεπτό-λεπτό
Όλα αυτά τα είδαν τα μάτια μου και πολλά άλλα …

Πουθενά δεν βλέπεις μολότοφ …
Κανείς δεν κρύβει το πρόσωπό του …
Καμιά βιτρίνα δεν έσπασε από τους φοιτητές …
Κανένα κατάστημα δεν λεηλατήθηκε …
Ήταν όλοι ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ …
Πίστευαν και αγωνίζονταν για την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ …
Όλοι ήταν ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ …

ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

polatel-thumb-large
ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Τρεις λέξεις που σημάδεψαν ολόκληρη τη μεταπολίτευση.
Σήμερα όμως τι ακριβώς συμβολίζουν;
Διατηρούν ακόμα τη δύναμή τους;

Οι λέξεις έχουν νόημα, περιεχόμενο και ουσία.
Οι λέξεις οι ίδιες δεν είναι Πολιτικά Συνθήματα, απεικονίζουν όμως τις ανάγκες, τις απαιτήσεις και τα οράματα της εποχής.

Ας τις δούμε μία-μία:

• «Ψωμί»: Εκφράζει τα είδη πρώτης ανάγκης, το δικαίωμα ενός λαού στην επιβίωση και συνεκδοχικά το δικαίωμα για δουλειά και σύνταξη.
Το αίτημα για “ΨΩΜΙ” σήμερα είναι και πάλι ισχυρό. Ίσως να είναι και πιο ισχυρό σήμερα από ότι ήταν πριν την κρίση
Το «Ψωμί» έχει αρχίσει να γίνεται πάλι ζητούμενο για αρκετούς συμπολίτες μας με την οικονομική κρίση, την ανεργία, που στερεί σε ικανούς και άξιους το δικαίωμα της εργασίας και την “εσωτερική υποτίμηση”, που αντιστοιχεί στην εναρμόνιση των απολαβών με την προσφορά και την παραγωγή ενός εκάστου.
Θα είναι ισχυρό πάντα, όσο υπάρχουν άνθρωποι στα όρια της φτώχειας και ίσως της εξαθλίωσης.

• «Παιδεία»: Η πρόσβαση σε όλο το πλάτος και σε όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης από όλους, χωρίς αποκλεισμούς, φραγμούς και εξαιρέσεις.
Αυτή δυνατότητα, όπως υπονοούσε το σύνθημα του ’73 έπαψε να είναι πρόβλημα. Σήμερα όμως το πρόβλημα είναι η ποιότητά της και η βελτίωση της ποιότητας της Παιδείας είναι ένας στόχος χωρίς όριο. Πάντα μετά από την κατάκτηση των όποιων στόχων, πάντα, θα μπαίνουν ποσοτικά μεγαλύτεροι και ποιοτικά καλύτεροι.
Αυτή είναι η φύση των ανθρώπων και ιδίως της νεολαίας.

•«Ελευθερία»: Όσο και να μιλάνε κάποιοι σήμερα για «χούντα», η αλήθεια είναι ότι η ελευθερία και η δημοκρατία στην Ελλάδα έχουν αποκτήσει τα τελευταία 41 χρόνια γερές ρίζες.
Ο καθένας είναι ελεύθερος να λέει και να πιστεύει ότι θέλει.

Ο φοιτητής του Πολυτεχνείου του 2013 διαφέρει από εκείνον του 1973.
Άλλες εποχές, άλλες παραστάσεις, άλλες ανάγκες.
Εκείνο όμως που έχουν σίγουρα κοινό είναι οι ικανότητες και η δίψα για εξέλιξη.
Το «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» σήμερα μας θυμίζει την Εξέγερση των Φοιτητών του 1973, όπως το «Αέρα» μας θυμίζει το έπος του ’40 και το «Μολών Λαβέ» μας θυμίζει την θυσία των 300 και του Λεωνίδα. Και δεν είναι μόνο αυτά στην Ιστορική μας μνήμη.
Το «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» σήμερα είναι κακοποίηση της αλήθειας και ασέβεια στους Φοιτητές και στον Λαό του 1973 αν του αποδίδουμε το ίδιο νόημα και αξία.
Είναι σαν να λέμε:
Άδικα … Όλα έγιναν άδικα … Τίποτα δεν κερδήθηκε και τίποτα δεν κατακτήθηκε από τους λαϊκούς αγώνες όλα αυτά τα χρόνια. Μάταια όλα … Σκύψτε το κεφάλι και συμβιβαστείτε με την μοίρα σας …

Ω! Τι απογοήτευση και πόση απαισιοδοξία πρέπει να αισθανθεί η νέα γενιά!
Με τέτοιες λογικές καταδικάζεται σε αδράνεια, μοιρολατρία και αναζήτηση “Σωτήρα” που σαν νέος «Μεσσίας» θα την πάρει από το χέρι και θα την οδηγήσει στην Γη της Επαγγελίας με την βοήθεια του Μάννα εξ Ουρανού.

Δυστυχώς όμως, η οικονομική κρίση των τελευταίων ετών καθώς και η έκπτωση των ηθών, υποσκάπτει όλο και περισσότερο τις ρίζες του κοινωνικού οικοδομήματος και αυτό είναι που επιτρέπει και μας οδηγεί σε λεκτικές υπερβολές.

Ακόμα περισσότερο που οι καιροσκόποι δημαγωγοί μέσα από τέτοιες υπερβολές περνάνε την αδημονία τους να κυβερνήσουν. Όχι για να προσθέσουν. Όχι για να διορθώσουν, αλλά για να “τα αλλάξουν όλα”, να φέρουν τα πάνω κάτω, να δημιουργήσουν μια αναστάτωση, απλά και μόνο για να δικαιολογήσουν την παρουσία τους στην εξουσία, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς κλιμάκωση, χωρίς ταμπού, χωρίς αρχή και χωρίς τέλος.

«Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία, Η Χούντα δεν τελείωσε το 1973»
Θα τελειώσει αυτόματα όταν θα βγούμε ΕΜΕΙΣ.
Ω! Τι ναρκισσισμός, τι μεγαλομανία, ποια προσβολή στην νοημοσύνη της νεολαίας και ολόκληρου του Λαού!

Αν θέλουμε να προσφέρουμε υπηρεσίες στους σημερινούς νέους πρέπει να τους δίνουμε εφόδια και ερεθίσματα για να προσπαθούν. Να προσπαθούν να φύγουν μπροστά κι όχι να προσπαθούν να τους κρατάνε κολλημένους με τον ίδιο τρόπο, με τα ίδια συνθήματα και να τους εκμεταλλεύονται τάζοντάς τους ανύπαρκτους παραδείσους που θα έρθουν αυτόματα και άκοπα, χωρίς να τους κουνήσει κανείς από τη βολή τους…

Τίποτα δεν χαρίζεται, όλα κατακτιούνται και αποκτιούνται με λαϊκούς αγώνες …
… και μετά από κάθε νίκη, μετά από κάθε κατάκτηση μπαίνουν καινούριοι στόχοι ανώτεροι πιο δύσκολοι και πιο πολύπλοκοι που πατάνε σταθερά και βασίζονται στα ήδη κατακτηθέντα.

Υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ 1965

Υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ

• Η υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ («Αξιωματικοί Σώσατε Πατρίδα, Ιδανικά, Δημοκρατίαν, Αξιοκρατίαν») ήταν πολιτικοστρατιωτικό σκάνδαλο που ξέσπασε στην Ελλάδα στα μέσα Μαΐου του 1965 και ήταν η αφορμή για την αποστασία του 1965.

Στις 12 Μαΐου του 1965 ο Στρατιωτικός Διοικητής των ελληνικών δυνάμεων Κύπρου Στρατηγός Γρίβας έστειλε έκθεση στον Έλληνα υπουργό Άμυνας Πέτρο Γαρουφαλιά αναφέροντάς του ότι έγινε κίνηση ίδρυσης οργάνωσης με την επωνυμία «ΑΣΠΙΔΑ» από ομάδα αξιωματικών και ότι υπήρχε κίνδυνος ανατροπής του τότε καθεστώτος. Είχε μάλιστα αναφερθεί τότε, ότι αρχηγός και υποκινητής την κίνησης αυτής ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Το υπουργείο ανέθεσε στον αντιστράτηγο Σίμο να μεταβεί στην Κύπρο και να διεξαγάγει ανακρίσεις για το ζήτημα. Ο αντιστράτηγος ερευνά τα στοιχεία, εξετάζει 93 μάρτυρες και αποφαίνεται:

«Απεδείχθη πράγματι ότι εγένετο κίνησις ιδρύσεως οργανώσεως υπό την επωνυμίαν «ΑΣΠΙΔΑ» υπό ομάδος αξιωματικών με τον ιδιοτελή σκοπόν την εξυπηρέτησιν ατομικών συμφερόντων αυτών και των μελών της οργανώσεως δια της προωθήσεως μεμυημένων αξιωματικών εις επικαίρους και σημαινούσας θέσεις ή και τινα άλλον απώτερον, όστις ούτε απεδείχθη εκ της εξετάσεως ούτε διεφάνη…

Δεν απεδείχθη ότι η κίνησις αύτη είχε πολιτικάς επιδιώξεις ή σύνδεσμον τινά με πολιτικά πρόσωπα».

Προτείνει την απόταξη τεσσάρων λοχαγών και τον πειθαρχικό έλεγχο άλλων έξι λοχαγών και υπολοχαγών.

Ο Βασιλιάς μη αποδεχόμενος το πόρισμα Σίμου και μετά από παρέμβαση του τότε υπουργού Εθνικής άμυνας Γαρουφαλιά, ζητά από τον πρωθυπουργό της χώρας Γ. Παπανδρέου να παραπέμψει την υπόθεση «ΑΣΠΙΔΑ» στο Στρατοδικείο. Υπακούει στη βασιλική εντολή και για λόγους ισορροπίας παραπέμπει και την υπόθεση «Περικλής» που αφορούσε την ανάμειξη του Στρατού στις εκλογές του 1961.

Ταυτοχρόνως σχεδόν, προτείνει τον Ανδρέα Παπανδρέου ως Υπουργό Άμυνας, και προκαλεί σύγκρουση με το Βασιλιά που οδηγεί στα Ιουλιανά. Δεν προέκυψαν ποτέ στοιχεία εναντίον πολιτικών προσώπων από την υπόθεση «ΑΣΠΙΔΑ» και ο αριθμός των αξιωματικών που φέρεται να συμμετείχαν ήταν περιορισμένος. Φαίνεται ότι όντως υπήρξε η οργάνωση αυτή, αποτελούνταν όμως μάλλον από χαμηλόβαθμους αξιωματικούς και δεν ήταν επικίνδυνη ούτε για το στράτευμα ούτε για το πολίτευμα. Ενδέχεται να ήταν απάντηση στις οργανώσεις ακροδεξιών που υπήρχαν τότε και δρούσαν ανενόχλητες και οι οποίες αποδείχτηκαν πολύ πιο επικίνδυνες για τη δημοκρατία.

30 Σεπτεμβρίου 1966

Δημοσιεύεται το βούλευμα για την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ. 28 αξιωματικοί παραπέμπονται σε δίκη, με τις κατηγορίες της ένωσης προς στάση και συνωμοσίας προς εκτέλεση πράξεων εσχάτης προδοσίας. Κατά το βούλευμα, «προκύπτουν επιβαρυντικά στοιχεία» για τους πολιτικούς Ανδρέα Παπανδρέου, Παύλο Βαρδινογιάννη, Μιχάλη Παπακωνσταντίνου και Στυλιανό Χούτα.

Η δίκη της υποθέσεως «ΑΣΠΙΔΑ» ξεκίνησε το 1966 και από τις 30 Ιανουαρίου 1967 διεξαγόταν
κεκλεισμένων των θυρών. Συνήγορος υπεράσπισης στη δίκη ήταν ο Νικηφόρος Μανδηλαράς.

 

Νικηφόρος Μανδηλαράς.

Νικηφόρος Γ. Μανδηλαράς

Νικηφόρος Γ. Μανδηλαράς

Λόγω της ανάμειξής του στην υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ ως συνηγόρου υπεράσπισης και της πολιτικής του δράσης, ο Νικηφόρος Μανδηλαράς κινδύνευε μετά την επιβολή της δικτατορίας. Έτσι στις 17 Μαΐου του 1967 επιβιβάστηκε κρυφά στο πλοίο VITA-R με σκοπό να διαφύγει στην Κύπρο. Πέντε ημέρες αργότερα όμως λιμενικοί βρήκαν το πτώμα του στην παραλία Γενναδίου της Ρόδου.

Κατά την εκδοχή των αρχών, ο καπετάνιος του πλοίου Πέτρος Πόταγας έριξε τον Μανδηλαρά στη θάλασσα με ένα σωσίβιο προκειμένου ο τελευταίος να κολυμπήσει ως την ακτή και να αποφύγει τη σύλληψη. Όμως ο δικηγόρος πηδώντας από το πλοίο, τραυματίστηκε στο κεφάλι και στη συνέχεια πνίγηκε και το πτώμα του ξεβράστηκε στην ακτή.

Υποστηρίζεται ωστόσο με βάση στοιχεία που υπάρχουν ότι ο Νικηφόρος Μανδηλαράς πρέπει να βγήκε στην ακτή όπου συνελήφθη και δολοφονήθηκε. Πρώτον ο Μανδήλαρας με τη σωματική διάπλαση που είχε ήταν απίθανο να τραυματιστεί πηδώντας από το πλοίο και να μην καταφέρει να κολυμπήσει μέχρι τη στεριά. Επίσης από φωτογραφίες του νεκρού Μανδηλαρά φαίνεται πως είχε δεχτεί χτυπήματα στο κεφάλι και είχε μια τρύπα στο στήθος. Ακόμα όταν βρέθηκε το πτώμα του έτρεχε αίμα από το αυτί του, κάτι που δε θα μπορούσε να συμβεί αν είχε πνιγεί. Η δε έκθεση των γιατρών που εξέτασαν τη σορό του δεν υπεβλήθη άμεσα αλλά αφού έφτασε από το εξωτερικό, λίγες μέρες αργότερα, ο ιατροδικαστής Καψάσκης.

Επιπλέον υπάρχει η μαρτυρία του Ροδίτη δικηγόρου Γιώργου Χιωτάκη, φίλου του Μανδηλαρά, δημάρχου Ρόδου το 1964 και πολιτευτή της Ένωσης Κέντρου, σύμφωνα με την οποία στις 18 Μαΐου τον πλησίασε μέσα στο δικαστικό μέγαρο ένας χωρικός και του είπε πως μεταφέρει μήνυμα του Μανδηλαρά που κρύβεται στην παραλία της Λάρδου. Ο Χιωτάκης με τον ίδιο χωρικό έστειλε μήνυμα στον Μανδηλαρά ζητώντας του να ορίσει τόπο συνάντησης, καθώς όμως δεν έλαβε απάντηση αποφάσισε την επομένη να ψάξει να τον βρει μόνος του. Στη διαδρομή με το αυτοκίνητο τον παρακολουθούσαν άνδρες της ασφάλειας και έμαθε ότι οι αρχές αναζητούσαν ένα δραπέτη. Δύο μέρες αργότερα ο Χιωτάκης έμαθε από τις εφημερίδες ότι ξεβράστηκε το πτώμα ενός αγνώστου άνδρα στην παραλία Γενναδίου.

Στη δίκη που ακολούθησε ο καπετάνιος Πέτρος Πόταγας καταδικάστηκε σε δώδεκα μήνες φυλάκιση για ανθρωποκτονία εξ αμελείας. Αργότερα ο Πόταγας έφυγε οικογενειακώς για την Νότια Αφρική όπου σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα. Παρ’ όλες τις προσπάθειες που έγιναν μετά την πτώση τις δικτατορίας για να γίνει αναψηλάφηση της υπόθεσης δεν κατέστη δυνατή η επανάληψη της δίκης.

14 Νοέμβρη 1966

Στις 14 Νοέμβρη 1966 αρχίζει στην αίθουσα του Πρωτοδικείου Αθηνών, στο Μέγαρο «Αρσακείου», η δίκη του ΑΣΠΙΔΑ. Η υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ βρέθηκε στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής της χώρας από το 1965 ως την εκδήλωση του στρατιωτικοφασιστικού πραξικοπήματος την 21η Απρίλη του 1967. Σύμφωνα με το δικαστικό βούλευμα του Δικαστικού Συμβουλίου, που εκδόθηκε την 1η Οκτώβρη 1966: παραπέμπονται 29 αξιωματικοί, οι περισσότεροι «επί ενώσει προς στάσιν» και επί «συνωμοσία προς εκτέλεσιν πράξεως εσχάτης προδοσίας». Σύμφωνα με το βούλευμα, στη στρατιωτική οργάνωση ΑΣΠΙΔΑ συμμετείχαν κυρίως αξιωματικοί φιλικά προσκείμενοι στην Ενωση Κέντρου (ΕΚ) και ειδικότερα στον Ανδρέα Παπανδρέου. Η ηγεσία της ΕΚ καταγγέλλει την υπόθεση σαν σκευωρία με τη συμμετοχή κυρίως των Ανακτόρων, με σκοπό τον απόλυτο έλεγχο του στρατεύματος.

Δίκη ΑΣΠΙΔΑ 1966

Στις 14 Νοέμβρη 1966 αρχίζει στην αίθουσα του Πρωτοδικείου Αθηνών, στο Μέγαρο «Αρσακείου», η δίκη του ΑΣΠΙΔΑ

Τα όσα ακούστηκαν κατά τη διάρκεια της δίκης, όσα αποκαλύφθηκαν από τις εφημερίδες της εποχής και κυρίως όσα ήρθαν στο φως κατά τη διάρκεια και μετά τη στρατιωτικοφασιστική δικτατορία, η υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ ήταν μέρος του σχεδίου για την οργάνωση πραξικοπήματος. Ενός πραξικοπήματος που γνώριζαν ήδη οι αμερικανικές υπηρεσίες και ενθάρρυναν την πραγματοποίησή του. Με τη δίκη για την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ οι οργανωτές του πραξικοπήματος έστρεφαν το ενδιαφέρον μακριά από τις κινήσεις τους, έβγαζαν «εκτός μάχης» κάποιους αξιωματικούς που πιθανόν θα αντιστέκονταν και αποκαθιστούσαν τον πλήρη έλεγχο στο στρατό μέσω και της οργάνωσης ΙΔΕΑ.

Οπως έγινε γνωστό, τρεις μέρες μετά την έκδοση του βουλεύματος, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος αποδέχτηκε την εισήγηση του απόστρατου πτεράρχου Πέτρου Μητσάκου και έδωσε εντολή στους στρατηγούς για το σχεδιασμό πραξικοπήματος. Αυτό αναφέρεται στα αρχεία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Κατά τις ίδιες πηγές, στις αρχές Νοέμβρη ο αρχηγός ΓΕΣ στρατηγός Σπαντιδάκης, ενημέρωσε τους Αμερικανούς ότι έχει αναθέσει σε έμπιστους αξιωματικούς συγκεκριμένα καθήκοντα για την προετοιμασία σχεδίου κατάληψης της εξουσίας, με την έγκριση του βασιλιά, υπό την ονομασία «Ιέραξ 2», κατά τα πρότυπα του ΝΑΤΟικού σχεδίου «Προμηθεύς». Παράλληλα, και χωριστά κινείται και η συνωμοτική ομάδα των συνταγματαρχών του Παπαδόπουλου.

Σχέδιο «Περικλής»

Σχέδιο με τον τίτλο «Άσκησις Περικλής», το οποίο εφαρμόστηκε από το Στρατό στις εκλογές του 1961. Το σχέδιο αρχικά, είχε καταρτισθεί από την Κ.Υ.Π. το 1955 για να αναθεωρηθεί το 1959 από τον αρχηγό της στρατηγό Νάτσινα. Το σχέδιο «Περικλής» ήταν ενέργεια στο πλαίσιο εκστρατείας που είχαν αρχίσει οι Ελληνικές και ξένες μυστικές υπηρεσίες η οποία περιλάμβανε άμεση παρέμβαση του στρατού και της αστυνομίας στα τότε πολιτικά πράγματα της χώρας με την χρήση «διαφωτιστικού υλικού» και την ίδρυση οργανώσεων από «εθνικόφρονες πολίτες» με σκοπό τον περιορισμό του ποσοστού της Ε.Δ.Α. η οποία είχε καταφέρει να αναδειχθεί αξιωματική αντιπολίτευση στις εκλογές του 1958.

Ανάλογο σχέδιο είχε καταρτίσει και ο διευθυντής της υπηρεσίας Πληροφοριών, στρατηγός Ν. Γωγούσης. Σε μια σύσκεψη, στην οποία μετείχαν οι στρατηγοί Α. Νάτσινας, Β. Καρδαμάκης, Ν. Γωγούσης, Αθ. Φροντιστής και ο αρχηγός της αστυνομίας Θ. Ρακιντζής, αποφασίστηκαν οι λεπτομέρειες της εφαρμογής του σχεδίου. Πίσω απ’ αυτούς βρίσκονταν κι άλλοι αξιωματικοί που είχαν ενημερωθεί σχετικά. Ανάμεσά τους και ο αργότερα δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος.

Το σχέδιο καταγγέλθηκε δημοσίως στη Βουλή από τον Γεώργιο Παπανδρέου ως πρωθυπουργό αργότερα, στις 23 Φεβρουαρίου 1965 και πρακτικά της συνεδρίασης της «Συντονιστικής Επιτροπής» στις 11 και 12 Αυγούστου 1961 δημοσιεύτηκαν στις εφημερίδες της εποχής. Οι αντιδράσεις αυτές οδήγησαν στην καλύτερη δυνατή λύση για την πραγματική ενημέρωση των πολιτών, δόθηκε εντολή να επιτρέπεται στους αριστερούς που το επιθυμούν, να πηγαίνουν στις χώρες που θεωρούσαν πρότυπα και να σχηματίζουν ιδία γνώμη. Εκείνοι επιστρέφοντας μετέφεραν τις εμπειρίες και τις παρατηρήσεις τους στους συντρόφους τους, για την κατάσταση στις χώρες αυτές και έτσι δεν χρειάστηκε ποτέ να μπει σε εφαρμογή το σχέδιο Περικλής, αφού οι ίδιοι οι έλληνες της αριστεράς, βοήθησαν περισσότερο στην αντικειμενική ενημέρωση της κοινής γνώμης κάνοντας συγκρίσεις και ενημερώνοντας, ότι η ζωή στην Ελλάδα ήταν καλή, αυτή η κατανόηση από την μία πλευρά και η ειλικρίνεια και η αντικειμενικότητα από την άλλη πλευρά, φαίνεται ήταν από τα πρώτα βήματα της εθνικής συμφιλίωσης. Ο πρωθυπουργός της επίμαχης περιόδου Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής παραδέχθηκε την ύπαρξη του σχεδίου, αρνήθηκε όμως ότι προοριζόταν να εφαρμοστεί σε εκλογές, παρά μόνο σε περίπτωση εξωτερικού ή εσωτερικού κινδύνου

► Το χρονικό του βασιλικού πραξικοπήματος
15 Ιουλίου 1965, Ηρώδου Αττικού

Βασιλιάς Κωνσταντίνος και Γεώργιος Παπανδρέου πριν την κρίση

Βασιλιάς Κωνσταντίνος και Γεώργιος Παπανδρέου πριν την κρίση

Ανάκτορα Ηρώδου Αττικού, ώρα 7 το βράδυ, 15 Ιουλίου 1965. Ο καλοκαιρινός ήλιος δεν είχε ακόμη δύσει, αλλά μαύρο σκοτάδι είχε πλακώσει το 53% των Ελλήνων, που είχαν εκλέξει τον Φεβρουάριο του 1963 ως πρωθυπουργό της χώρας τον «Γέρο της Δημοκρατίας», τον λαοφιλή ηγέτη Γεώργιο Παπανδρέου.

Στις 7 ακριβώς ο Γεώργιος Παπανδρέου ανέβαινε με αργά βήματα και φανερά καταβεβλημένος τις σκάλες των Ανακτόρων για την κρίσιμη συνάντηση με τον βασιλιά – τέως πλέον – Κωνσταντίνο. Ολα ήταν προδιαγεγραμμένα και καλά σχεδιασμένα. Ο Κωνσταντίνος είχε καλέσει στο γραφείο του τον συνταγματικό σύμβουλό του καθηγητή Χρ. Σγουρίτσα! Ηθελε να τηρήσει τα συνταγματικά προσχήματα για το αποφασισμένο «βασιλικό πραξικόπημα»…

Την προηγουμένη ο «πιστός φίλος» του Παπανδρέου Πέτρος Γαρουφαλιάς, υπουργός Εθνικής Αμυνας, και ο αρχηγός του ΓΕΣ στρατηγός Γεννηματάς είχαν «ψήσει» τον νεαρό μονάρχη ότι ο Παπανδρέου ετοίμαζε πραξικόπημα για να τον εκθρονίσει! Για να γίνουν πιστευτοί και να προσφέρουν την επιβεβλημένη εκδούλευση είχαν δώσει διαταγές για μετακινήσεις στρατιωτικών μονάδων από την επαρχία στην Αθήνα!..

Το κρίσιμο δεκάλεπτο

Απειρος και αφελής ο Κωνσταντίνος, αλλά καλά δασκαλεμένος και εντέχνως ντοπαρισμένος, υποδέχεται τον πρωθυπουργό του 53% ως τον άνθρωπο που σχεδιάζει την εκθρόνισή του!.. Δέκα λεπτά διαρκεί η συζήτηση, η οποία θα αλλάξει την πολιτική πορεία της χώρας. Ο Παπανδρέου, επικαλούμενος το συνταγματικό δικαίωμα να επιλέγει και να διορίζει τους υπουργούς της κυβέρνησης, επιμένει να αναλάβει ο ίδιος το υπουργείο Αμυνας σε αντικατάσταση του Γαρουφαλιά. Ο Κωνσταντίνος αρνείται να υπογράψει το σχετικό διάταγμα. Δεν δίνει και πολλές εξηγήσεις. Ακολουθεί ο εξής διάλογος:

Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Μεγαλειότατε, αύριο θα σας υποβάλω εγγράφως την παραίτησίν μου.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ: Ακουσα τα περί παραιτήσεως και τα λαμβάνω υπ’ όψιν μου.

Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Αντιλαμβάνομαι τον λόγον διά τον οποίον επείγεσθε διά την παραίτησιν.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ: Είναι δεδομένη η παραίτησις.

Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Καταλαβαίνω τι έχετε κατά νουν, Μεγαλειότατε. Εμείς οι δημοσιογράφοι, που περιμέναμε έξω από τα Ανάκτορα, δεν γνωρίζαμε τι είχε κατά νου ο Κωνσταντίνος ούτε τι είχε υποψιασθεί ο Παπανδρέου. Οταν όμως εθεάθη ο τότε Πρόεδρος της Βουλής Γεώργιος Νόβας να διασχίζει τη λεωφόρο Βασιλέως Γεωργίου με κατεύθυνση τη Βουλή φορώντας επίσημο ένδυμα, το σενάριο είχε αποκαλυφθεί.

Από το ραδιόφωνο

Ο Γ. Παπανδρέου, με ολοφάνερη τη θλίψη στο πρόσωπό του, αναχώρησε για το Καστρί. Δεν είχε ακόμη φθάσει στη «Γαλήνη» – το όνομα της κατοικίας του στο Καστρί -, στην οποία κάθε άλλο παρά γαλήνη επικρατούσε, και ο Νόβας ανέβαινε με άνεση τις σκάλες των Ανακτόρων. Ορκίζεται ο πρώτος πρωθυπουργός της «αποστασίας», με πρώτους υπουργούς τους Στ. Κωστόπουλο και Ιωάννη Τούμπα (Αμυνας).

Στις 8 το βράδυ κυκλοφορούν τα έκτακτα παραρτήματα των εφημερίδων, ενώ από τα ραδιόφωνα το πανελλήνιο επληροφορείτο τις δραματικές εξελίξεις. Την παγωμάρα ακολούθησαν μεγάλες συγκεντρώσεις πολιτών στην Αθήνα και σε όλες τις πόλεις της χώρας. Το Καστρί περικυκλώθηκε από νεολαίους της Ενωσης Κέντρου.

Εχουν περάσει τα μεσάνυχτα και πλήθη κόσμου είναι ακόμη στις πλατείες και στους δρόμους. Από τις 10 το βράδυ άρχισε να μεταδίδεται από τα ραδιόφωνα το διάγγελμα του δοτού πρωθυπουργού.

«Αδόκητος εξέλιξις της πολιτικής καταστάσεως ωδήγησεν εις διάστασιν τον κ. Παπανδρέου προς το Στέμμα. Απέβησαν δυστυχώς άκαρποι οι εκκλήσεις και του βασιλέως και όλων ημών όπως αποφευχθή κρίσις. Κατόπιν τούτου, ο βασιλεύς μού έδωσεν εντολήν σχηματισμού νέας κυβερνήσεως εκ της Ενώσεως Κέντρου. H επιλογή μου σκοπόν έχει να υπογραμμίση την σταθεράν απόφασιν του ανωτάτου άρχοντος όπως συνεργασθή αρμονικώς με την πλειοψηφίαν της Βουλής και όπως σεβασθή εν παντί και το πνεύμα και το γράμμα του πολιτεύματος»!

Ακολουθεί το δραματικό μήνυμα του Γεωργίου Παπανδρέου:

«Συνετελέσθη σήμερον η παραβίασις του πολιτεύματος. H κυβέρνησις του λαού εξηναγκάσθη εις παραίτησιν. Και εκλήθη να κυβερνήση μια ομάς προδοτών της Ενώσεως Κέντρου. Αλλά δεν συνέβη μόνον παραβίασις του πολιτεύματος. Συνέβη επίσης και διακωμώδησις. Ο τρόπος της καταλήψεως της αρχής από την κυβέρνησιν των ανδρεικέλων έχει προσλάβει τον χαρακτήρα φαιδρού πραξικοπήματος. Εις τα ανάκτορα ενήδρευε ο ακατονόμαστος πρόεδρος, για να ορκισθή αμέσως μετά την αναχώρησίν μου. Και ωρκίσθη χωρίς την ιδικήν μου παρουσίαν, κατά παράβασιν της κοινοβουλευτικής τάξεως. Και οι νέοι υπουργοί του βασιλέως ανέλαβον χωρίς την παρουσίαν των υπουργών του λαού. Καταγγέλλω προς τον δημοκρατικόν κόσμον της χώρας την ομάδα των προδοτών και τον καλώ εις πάνδημον ειρηνικήν εκδήλωσιν εναντίον της προδοσίας. Και του παρέχω την διαβεβαίωσιν ότι θα επανέλθωμεν, διότι εμείς εκφράζομεν την θέλησιν του κυριάρχου λαού. Αρχίζει από σήμερον νέος ανένδοτος αγών υπέρ της Δημοκρατίας».

H εμπιστοσύνη

Η επιλογή του Γ. Νόβα δεν ήταν έμπνευση της τελευταίας στιγμής. Το σενάριο είχε σχεδιασθεί από το τέλος Ιουνίου, όταν ο Γεώργιος Παπανδρέου ανακοινώνει στο «Μικρό Υπουργικό Συμβούλιο» την απόφασή του να προχωρήσει σε αντικατάσταση του αρχηγού ΓΕΣ Γεννηματά. Ο «πιστός φίλος» Πέτρος Γαρουφαλιάς σπεύδει να ενημερώσει τον βασιλιά. Ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου, υφυπουργός Αμυνας, είχε πολλές φορές προειδοποιήσει τον Παπανδρέου για τον υπονομευτικό ρόλο του Γαρουφαλιά.

Κάποιες φορές τόλμησα να ρωτήσω τον Γέρο, γιατί συνεχίζει να εμπιστεύεται τον Γαρουφαλιά. Το πρόσωπό του έπαιρνε μια θλιμμένη όψη και περιοριζόταν στην αποστροφή: «Αφησέ το τώρα, παιδί μου». Από τον Ιανουάριο η ΚΥΠ είχε δώσει πληροφορίες για τον ρόλο του Γαρουφαλιά, ο οποίος επεδίωκε για λογαριασμό του βασιλιά να παγιώσει τον έλεγχο των Ενόπλων Δυνάμεων από τα Ανάκτορα και τους Αμερικανούς και για λογαριασμό του να ανατρέψει τον Παπανδρέου και να αναλάβει την πρωθυπουργία.

H απόφαση του Παπανδρέου για αλλαγή της στρατιωτικής ηγεσίας μεταφέρεται στα ανάκτορα από τον Γαρουφαλιά ως «συνωμοσία» με στόχο το Στέμμα. Την επομένη ο διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Κωνσταντίνου,Κ. Χοϊδάς – με ενεργό ρόλο στο βασιλικό πραξικόπημα -, αξιώνει με επιστολή! από τον πρωθυπουργό να μην προχωρήσει σε αλλαγές χωρίς τη συγκατάθεση του βασιλιά! Τότε πείθεται και ο Παπανδρέου ότι ο «πιστός Πέτρος» δεν είναι και τόσο «πιστός»… και αποφασίζει να τον αντικαταστήσει και να αναλάβει ο ίδιος το υπουργείο Αμυνας.

Αυτή η απόφαση πυροδότησε την κρίση και τη ρήξη με τα Ανάκτορα. Είχε προηγηθεί η σκευωρία του ΑΣΠΙΔΑ με στόχο τον Ανδρέα Παπανδρέου. H ΕΡΕ και οι εφημερίδες της Δεξιάς ξεσπάθωσαν και κατηγόρησαν τον Γ. Παπανδρέου ότι με την ανάληψη του υπουργείου Αμυνας στοχεύει να «κουκουλώσει» τις ανακρίσεις που είχαν ήδη αρχίσει για τον ΑΣΠΙΔΑ.

Το πρώτο δημοσίευμα για τον ΑΣΠΙΔΑ εμφανίζεται στον «Ημερήσιο Κήρυκα» της Λάρισας, δημοσιογραφικό όργανο προσκείμενο στον k. Ροδόπουλο, σκληροπυρηνικό στέλεχος της epe. Είχε προηγηθεί έκθεση από την Κύπρο του στρατηγού Γρίβα, πρωταγωνιστή της σκευωρίας, προς τον βασιλιά και τον Γαρουφαλιά. Ολοι και όλα πίσω από την πλάτη του πρωθυπουργού. Το υπουργείο Αμυνας σπεύδει να αναθέσει στον αντιστράτηγο της Στρατιωτικής Δικαιοσύνη ςΙ. Σίμο να διεξαγάγει ανακρίσεις.

kokkas

Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Ολη αυτή η καλοστημένη ιστορία είναι βούτυρο στο ψωμί του k. Μητσοτάκη. Μπαίνει στο παιχνίδι με τη βοήθεια του Πάνου Κόκκα, ιδιοκτήτη της «Ελευθερίας», και αρχίζει η βεντέτα με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Κόκκας με ενυπόγραφα άρθρα υιοθετεί το σενάριο της Δεξιάς και ζητεί από τον Γ. Παπανδρέου να μην αναμένει το πόρισμα των ανακρίσεων και να «παραμερίσει αμέσως τον υιόν του», τον οποίο χαρακτηρίζει «κακό δαίμονα της Ενωσης Κέντρου»! Εμφανές και το μήνυμα. Υπάρχουν αντικαταστάτες-διάδοχοι του Γ. Παπανδρέου από την ίδια παράταξη!..

Από την αντίπερα όχθη «Το Βήμα» γράφει (27 Μαΐου): «Η υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ στερουμένη σοβαρότητος εχρησιμοποιήθη ως πρόφασις από την χούνταν των αμετανοήτων νοσταλγών του παρελθόντος διά την εκκαθάρισιν των νομιμοφρόνων αξιωματικών» και ζητεί την άμεση απομάκρυνση του αρχηγού ΓΕΣ Γεννηματά, ο οποίος είχε ανάμειξη και στο εκλογικό πραξικόπημα του 1961.

Ο στρατηγός Σίμος μεταβαίνει στην Κύπρο όπου εξετάζει 93 μάρτυρες και αποφαίνεται:

«Απεδείχθη πράγματι ότι εγένετο κίνησις ιδρύσεως οργανώσεως υπό την επωνυμίαν ΑΣΠΙΔΑ υπό ομάδος αξιωματικών με τον ιδιοτελή σκοπόν την εξυπηρέτησιν ατομικών συμφερόντων αυτών και των μελών της οργανώσεως διά της προωθήσεως μεμυημένων αξιωματικών εις επικαίρους και σημαινούσας θέσεις ή καί τινα άλλον απώτερον, όστις ούτε απεδείχθη εκ της εξετάσεως ούτε διεφάνη… Δεν απεδείχθη ότι η κίνησις αύτη είχε πολιτικάς επιδιώξεις ή σύνδεσμον τινά με πολιτικά πρόσωπα».

Βασιλική εντολή

Πρόθυμος και πάλι ο Γαρουφαλιάς πηγαίνει στην Κέρκυρα, στις 5 Ιουνίου, συναντά τον βασιλιά και επιστρέφει με τη «βασιλική εντολή» προς τον Παπανδρέου να παραπέμψει την υπόθεση στο Στρατοδικείο! Υπακούει στη βασιλική εντολή και για λόγους ισορροπίας παραπέμπει και την υπόθεση «Περικλή» που αφορούσε την ανάμειξη του Στρατού στο εκλογικό πραξικόπημα του 1961.

Ο αείμνηστος Γέρος της Δημοκρατίας είχε έντονες ευαισθησίες, οι οποίες και εξηγούν κάποιες λανθασμένες και συμβιβαστικές επιλογές και αποφάσεις. Είχα την ευκαιρία να συζητήσω μαζί του και με τους στενούς συνεργάτες του, Ανδρέα Μοθωνιό και Αρη Καχριμάνη, για την απόφασή του να αναλάβει προσωπικώς το υπουργείο Αμυνας και την αποδοχή της βασιλικής εντολής για παραπομπή της υπόθεσης ΑΣΠΙΔΑ στο Στρατοδικείο.

Είναι περίεργο, αλλά είμαι βέβαιος ότι η πρώτη συνδέεται με την ευαισθησία έναντι του «πιστού φίλου Πέτρου». Είχε πεισθεί ότι ο Γαρουφαλιάς «έσκαβε τον λάκκο του», αλλά δεν ήθελε να τον θίξει με τον διορισμό κάποιου άλλου. Δεν συνεδέετο η απόφαση με την πρόθεση να προστατεύσει τον Ανδρέα. Αυτό επιβεβαιώνεται και από τη δεύτερη απόφαση. Μπορούσε να αποδεχθεί το πόρισμα Σίμου, το οποίο δεν είχε πολιτικές προεκτάσεις. Από ευαισθησία, λόγω της ανάμειξης του ονόματος του Ανδρέα, έπεσε στην παγίδα των Ανακτόρων και της χούντας.

Εκτοτε το παιχνίδι το παίζουν άλλοι… και οι εξελίξεις είναι ραγδαίες. Ο Παπαδόπουλος οργανώνει το γνωστό σαμποτάζ στον Εβρο, το οποίο οι δεξιές εφημερίδες αποδίδουν στους κομμουνιστές. Ο Παπαδόπουλος τη «γλιτώνει» και επί κυβερνήσεων αποστατών προάγεται και τοποθετείται στο Γραφείο Ψυχολογικού Πολέμου στο ΓΕΣ, θέση κλειδί για τα σχέδιά του!

Ο Γ. Παπανδρέου θέτει στις 21 Ιουνίου ζήτημα εμπιστοσύνης στη Βουλή. Επιδιώκει την ενίσχυση της ενότητας για την υλοποίηση της απόφασης για την αντικατάσταση του Γαρουφαλιά και του Γεννηματά. Ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής πήρε, αλλά άλλες ήταν οι βουλές των Ανακτόρων.

Κλείνοντας τη συζήτηση στη Βουλή διακήρυττε ότι «ο Στρατός θα εξυγιανθεί και θα ανήκει μόνο εις το Εθνος». Την προηγούμενη όμως ημέρα είχε λάβει επιστολή του Χοϊδά, με την οποία του μετεφέρετο η διαφωνία του «Ρυθμιστή του Πολιτεύματος» στις προετοιμαζόμενες αλλαγές στη στρατιωτική ηγεσία. H αδιάλλακτη στάση των Ανακτόρων δεν μετέβαλε τις προθέσεις του Παπανδρέου. Δεν μπορούσε πλέον να κάνει πίσω. Θα ήταν πρωθυπουργός χωρίς εξουσία, ένας αυλικός πρωθυπουργός, ένας «εξευτελισμένος πρωθυπουργός», κατά τον δικό του χαρακτηρισμό.

Στην Κέρκυρα

Ο Παπανδρέου προχωρεί στο επόμενο βήμα. Στέλνει τον διευθυντή του Πολιτικού του Γραφείου Μανουσάκη στον Γαρουφαλιά να του προτείνει την επιλογή κάποιου άλλου υπουργείου και αυτός απαντά ότι μόνο αν του ζητήσει ο βασιλιάς θα φύγει από το υπουργείο! Τον διαγράφουν από την ek, αλλά αυτός παραμένει στο υπουργείο.

Στην Κέρκυρα ο Κωνσταντίνος ζει ημέρες ευτυχίας μετρώντας τις ώρες για τη γέννηση της Αλεξίας. Δεν βιάζεται να συναντήσει τον πρωθυπουργό, αλλά ο Παπανδρέου στις 7 Ιουλίου ζητεί ακρόαση. Γνωρίζει ότι η συνάντηση μπορεί να καταλήξει σε ρήξη, όπως προαναγγέλλουν καθημερινά οι εφημερίδες της Δεξιάς, πρέπει όμως η κατάσταση να εκκαθαρισθεί. H κυβέρνηση εβάλλετο από παντού. Ο ανακριτής Λαγάνης καλεί για εξέταση τον Ανδρέα Παπανδρέου για την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ και ο Κόκκας επανέρχεται με άρθρο στην «Ελευθερία» και ζητεί ανασχηματισμό με την απομάκρυνση της «τροχοπέδης» Γαρουφαλιά και της «αχίλλειας πτέρνας» Ανδρέα. Από κοντά και ο Π. Κανελλόπουλος δεν ζητεί παραίτηση της κυβέρνησης, αλλά «να φύγουν ο ή οι Παπανδρέου».

Οι Αμερικανοί

Οι Αμερικανοί θα προτιμούσαν την παραμονή του Παπανδρέου υπό τον όρο ότι θα εδέχετο τους όρους του Παλατιού. Στις 13 Ιουλίου – κατά αφήγηση του ίδιου – ο Ανδρέας Παπανδρέου συναντήθηκε με τον αμερικανό επιτετραμμένο Ανσιουτς σε ένα φιλικό σπίτι. Ο αμερικανός διπλωμάτης ξέχασε τη διπλωματία και είπε ξεκάθαρα ότι καλώς ο βασιλιάς αρνήθηκε στον Γ. Παπανδρέου το υπουργείο Αμυνας, δεδομένου ότι «η ανάμειξή του στην υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ είναι σαφής»! Ο Ανδρέας αντέδρασε και παρατήρησε ότι η στάση του βασιλιά δεν συμβιβάζεται με το Σύνταγμα. Αφοπλιστικός ο κ. Ανσιουτς: Εγινε ποτέ σεβαστό το Σύνταγμά σας, γιατί πρέπει να γίνει σεβαστό τώρα;

Την ίδια ημέρα επισκέφθηκε τον Γ. Παπανδρέου ο αμερικανός πρεσβευτής Λάμπουις και του μετέφερε ορθά κοφτά πως η γνώμη των ΗΠΑ είναι ότι ο βασιλιάς έχει δίκιο και ότι ο πρωθυπουργός όφειλε να υποχωρήσει για να αποφευχθεί η σύγκρουση με το Παλάτι.

Είναι προφανές ότι ο Κωνσταντίνος γνώριζε και τη θέση των ΗΠΑ και αποφάσισε να γκρεμίσει κάθε γέφυρα συμβιβασμού. Είναι 8 Ιουλίου, βράδυ. Στο Καστρί πατήρ και υιός συζητούσαν και περίμεναν την ειδοποίηση για τη συνάντηση με τον βασιλιά στην Κέρκυρα. Κτυπάει η πόρτα και ένας αγγελιοφόρος του προσκομίζει επιστολή του Κωνσταντίνου. Ούτε λίγο ούτε πολύ, κατηγορούσε τον πρωθυπουργό ότι σχεδίαζε την «ανατροπή του Συντάγματος της χώρας και την επιβολήν δικτατορίας ελεεινής μορφής, αποκρουστικής εις πάντα ελεύθερον άνθρωπον»!

Ο Γ. Παπανδρέου απαντά και του υπενθυμίζει ότι η κυβέρνηση αντλεί την εξουσία από τον λαό και του στέλνει το διάταγμα για την ανάληψη του υπουργείου Αμυνας. Οταν ο Χοϊδάς παραλαμβάνει την επιστολή του πρωθυπουργού, ανακοινώνεται ότι η συνάντηση με τον Κωνσταντίνο ορίστηκε για την Κυριακή 11 Ιουλίου στην Κέρκυρα. Την Παρασκευή ο Κωνσταντίνος τηλεφωνεί στον πρωθυπουργό για να του αναγγείλει τη γέννηση της Αλεξίας. Μια ακτίνα ελπίδας έλαμψε στο πρόσωπο του γηραιού πολιτικού. Πίστεψε ότι ο Κωνσταντίνος «μαλάκωσε» και επεδίωκε κάποια προσέγγιση.

Φρούδες οι ελπίδες… Το Σάββατο το βράδυ φθάνουμε στην Κέρκυρα. Ο Παπανδρέου φαίνεται σχετικά ευδιάθετος. Οσοι δημοσιογράφοι προσπαθήσαμε να ανιχνεύσουμε τους λόγους η σταθερή απάντηση από το περιβάλλον ήταν η χαρά για τη γέννηση της Αλεξίας! Ο Παπανδρέου κατέλυσε στο σπίτι του βουλευτή της ΕΚ Θεόδωρου Δεσύλλα, με τον οποίο συνδεόμουν και λόγω κερκυραϊκής καταγωγής.

Μόλις είχαν περάσει τα μεσάνυχτα και ο πρωθυπουργός ετοιμαζόταν να αποσυρθεί, όταν φθάνει αγγελιοφόρος με νέα επιστολή του Κωνσταντίνου, επιθετικότατη και θρασύτατη. Ο Θ. Δεσύλλας μού αφηγήθηκε ότι όταν τη διάβασε τη χαρακτήρισε «προσωπικό λίβελο»… H συνάντηση όμως κύλησε ήρεμα και ο Γ. Παπανδρέου δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι «διεπιστώθη πλήρης αρμονία απόψεων επί του τρόπου της λειτουργίας του πολιτεύματος της βασιλευομένης δημοκρατίας»! Κανένας από εμάς δεν τον πίστεψε.

Εχει υποστηριχθεί ότι, αν ο Γ. Παπανδρέου δεν επέμενε στην αντικατάσταση του Γαρουφαλιά από τον ίδιο και στην αλλαγή του αρχηγού ΓΕΣ, θα παρέμενε πρωθυπουργός και πιθανόν να απετρέπετο η δικτατορία. Είναι πράγματι πιθανόν, υπό την προϋπόθεση ότι η πολιτική ηγεσία θα αποδεχόταν τα στεγανά στις Ενοπλες Δυνάμεις και την επικυριαρχία στην πολιτική ζωή των Ανακτόρων και των Αμερικανών.

Αλλωστε οι αποστάτες έδωσαν γην και ύδωρ, συμμάχησαν και με τη Δεξιά και δεν απέτρεψαν τη δικτατορία. Αυτή ήταν προσχεδιασμένη και σε συσχετισμό με τη διχοτόμηση της Κύπρου που άρχισε το 1964.

Σπύρος Λιναρδάτος, Από τον εμφύλιο στη χούντα, τ. Δ’ (1961-1964), Εκδ. Παπαζήση, Αθήνα 1986, σσ. 39 κ.εξ.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Γιώργος Ρωμαίος, ΤΟ ΒΗΜΑ

Αν (If) του Κίπλινγκ

IF

Αν του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ

Μια προτροπή αυτοελέγχου και στωικότητας …

Είναι αναμφισβήτητα το πιο διάσημο ποίημα του Κίπλινγκ.

IF

Αν … του Κίπλινγκ

Αν να κρατάς καλά μπορείς το λογικό σου, όταν τριγύρω σου όλοι
τάχουν χαμένα και σ’ εσέ της ταραχής τους ρίχνουν την αιτία.

Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς τον ίδιο τον εαυτό σου όταν ο κόσμος
δε σε πιστεύει κι’ αν μπορείς να του σχωρνάς αυτή τη δυσπιστία.

Να περιμένεις αν μπορείς δίχως να χάνεις την υπομονή σου,
κι’ αν άλλοι σε συκοφαντούν να μην καταδεχτείς ποτέ το ψέμμα,
κι’ αν σε μισούν, εσύ ποτέ σε μίσος ταπεινό να μην ξεπέσεις,
μα να μην κάνεις τον καλό η τον πολύ σοφό στα λόγια.

Αν να ονειρεύεσαι μπορείς και να μην είσαι δούλος των ονείρων,
αν να στοχάζεσαι μπορείς δίχως να γίνει ο στοχασμός σκοπός σου,
αν ν’ αντικρύζεις σου βαστά το θρίαμβο και τη συμφορά παρόμια
κι’ όμοια να φέρνεσαι σ’ αυτούς τους δυό τυραννικούς απατεώνες,

αν σου βαστά η ψυχή ν’ ακούς όποιαν αλήθεια εσύ είχες ειπωμένη,
παραλλαγμένη απ’ τους κακούς, για να ναι για τους άμυαλους παγίδα
η συντριμένα να θωρείς όσα σούχουν ρουφήξει τη ζωή σου
και πάλι να ξαναρχινάς να χτίζεις μ’ εργαλεία πούναι φθαρμένα.

Αν όσα αποχτήσες μπορείς σ’ ένα σωρό μαζύ να τα μαζέψεις
και δίχως φόβο, μονομιάς κορώνα η γράμματα όλα να τα παίξεις
και να τα χάσεις και απ’ αρχής, ατράνταχτος να ξεκεινήσεις πάλι
και να μη βγάλει και μιλιά γι’ αυτό τον ξαφνικό χαμό σου.

Αν νεύρα και καρδιά μπορείς και σπλάχνα και μυαλό όλα να τα σφίξεις
να σε δουλέψουν ξαναρχής, κι’ ας είναι από πολύν καιρό σωσμένα
και να κρατιέσαι πάντα ορθός, όταν δεν σούχει τίποτε απομείνει
παρά μονάχα η θέληση, κράζοντας σε όλα αυτά «βαστάτε».

Αν με τα πλήθη να μιλάς μπορείς και να κρατάς την αρετή σου,
με βασιλιάδες να γυρνάς, δίχως απ’ τους μικρούς να ξεμακρύνεις.

Αν μήτε φίλοι, μήτ’ εχθροί μπορούνε πιά ποτέ να σε πειράξουν,
όλο τον κόσμο αν αγαπάς, μα και ποτέ παρά πολύ κανένα.

Αν του θυμού σου τις στιγμές, που φαίνεται αδυσώπητη η ψυχή σου,
μπορείς ν’ αφήσεις να διαβούν την πρώτη ξαναβρίσκοντας γαλήνη,
δική σου θάναι τότε η Γη, μ’ όλα και μ’ ό,τι πάνω της κι’ αν έχει
και κάτι ακόμα πιο πολύ: Άντρας αληθινός θάσαι, παιδί μου.

Δημοσιογράφοι και «εξαγορασμένοι χειραγωγοί»

Screenshot_631

«Η δημοσιογραφία είναι μια κόλαση – μια άβυσσος της αδικίας των ψεμάτων και της προδοσίας»

Balzac, στο «Χαμένες Ουτοπίες»

Οι δημοσιογράφοι διακρίνονται σε
• αυτούς που «μεταφέρουν» απλά ειδήσεις, χωρίς να τις «εμπλουτίζουν» με τις υποκειμενικές τους απόψεις,
• στους ερευνητές ειδικών περιπτώσεων (σκάνδαλα, εταιρείες, πολιτικούς, δικαστικές υποθέσεις κλπ.),
• στους «αναζητούντες την αλήθεια» μέσω συνεντεύξεων που πολύ συχνά είναι «στημένες» (image makers) ,
• σε αυτούς που καταγγέλλουν τους πάντες και τα πάντα (συναντώνται κυρίως στα τοπικά τηλεοπτικά δίκτυα και στα μικρά ραδιόφωνα), με στόχο την αύξηση του αναγνωστικού ή τηλεοπτικού τους μεριδίου, οπότε τη διαφημιστική τους άνοδο κοκ.

Φυσικά υπάρχουν και οι «εξειδικευμένοι δημοσιογράφοι» σε θέματα οικονομίας, νομικής, ιατρικής κλπ. ελάχιστοι από τους οποίους έχουν σπουδάσει την επιστήμη, για την οποία γράφουν, με αποτέλεσμα να ενημερώνουν με το χειρότερο δυνατό τρόπο αυτούς που τους παρακολουθούν (εάν υποθέσουμε πως δεν εξυπηρετούν πολιτικά ή άλλα συμφέροντα, όπου η γνώση της αλήθειας είναι περιττή, εάν δεν είναι ζημιογόνα).

Κατά την άποψη πολλών, οι πλέον «επικίνδυνοι» είναι οι ερευνητές ειδικών περιπτώσεων (investigative Journalism), οι οποίοι λειτουργούν ως «ντετέκτιβ» με την έννοια πως μία μικρή, αν και απροσδιόριστη μειοψηφία τους, συνηθίζει να κερδίζει τεράστια ποσά, με τη βοήθεια εκβιασμών.
Αναλυτικότερα, εάν ο «δημοσιογράφος-ερευνητής» έχει ανακαλύψει μία παράνομη πράξη ενός ατόμου, ενός κόμματος ή μίας επιχείρησης που ερευνάει, εμφανίζει αρχικά σε κάποιο ΜΜΕ το θέμα, χωρίς να εμβαθύνει στις λεπτομέρειες, έτσι ώστε να ενημερώνονται τα θύματα του – με αποτέλεσμα να εισπράττει μεγάλα ποσά για την αποσιώπηση του θέματος στη συνέχεια, αφού τα έντρομα θύματα σπεύδουν να εξαγοράσουν τη σιωπή του.
Αυτός είναι ένας από τους λόγους που μπορούν να επιβιώνουν εφημερίδες, για παράδειγμα, οι οποίες εμφανίζουν τεράστιες ζημίες στους ισολογισμούς τους αφού τα έσοδα από τις παραπάνω «ειδικές περιπτώσεις», δεν μπορούν φυσικά να εμφανιστούν επίσημα.

Ειδικά όσον αφορά τις επιχειρήσεις, αλλά και τα πολιτικά κόμματα εξουσίας, η σιωπή εξαγοράζεται συνήθως με την παροχή διαφημιστικών καταχωρήσεων – αφού θεωρείται εύλογο εκ μέρους του «κυκλώματος», να μην γράφει ή να μην μεταδίδει αρνητικές ειδήσεις ή έρευνες, οι οποίες αφορούν τους διαφημιζόμενους.
Οι πλέον επικίνδυνοι τώρα δημοσιογράφοι για ολόκληρη την κοινωνία δεν είναι ίσως οι «ερευνητές», αλλά αυτοί που χειραγωγούν έντεχνα την κοινή γνώμη – αμειβόμενοι πλουσιοπάροχα από τους εκάστοτε εντολείς τους.

Οι συγκεκριμένοι αποκαλούνται από τους Γερμανούς, οι οποίοι έχουν ερευνήσει διεξοδικά το θέμα, ανακαλύπτοντας σταδιακά ένα απίστευτα διεφθαρμένο δημοσιογραφικό κύκλωμα, «εξαγορασμένοι χειραγωγοί» με την έννοια πως τα «ρεπορτάζ» τους είναι κατά παραγγελία εκ μέρους όλων αυτών, οι οποίοι έχουν στόχο τη χειραγώγηση των μαζών.

Διαβάστε όλο το άρθρο του Ιάκωβου Ιωάννου

Συνείδηση και Γνώση

Σωκράτης

Κάτι σαν το “Έν οίδα ότι ουδέν οίδα”


Παρακολούθησα κάποτε μια διάλεξη γύρω από την Συνείδηση και την Γνώση.
 
Ανέλυε τέσσερις διακριτές καταστάσεις :

  1. Την Ασυνείδητη Άγνοια.
  2. Την Συνειδητή Άγνοια
  3. Την Συνειδητή Γνώση και
  4. Την Ασυνείδητη Γνώση.

 
Πηγαίνω κατ’ ευθείαν στο παράδειγμα.

Ας εξετάσουμε την περίπτωση ενός απομακρυσμένου από τον πολιτισμό νομάδα που δεν έχει δει ποτέ του Κινητό τηλέφωνο ούτε γνωρίζει καν ότι υπάρχει τέτοιο κατασκεύασμα.
Αυτός έχει Ασυνείδητη Άγνοια της έννοιας του Κινητού Τηλεφώνου.

Μια μέρα συναντιέται με έναν που κρατάει ένα Κινητό τηλέφωνο και μιλάει. Δεν ξέρει τι ακριβώς είναι, όμως  το είδε και έμαθε ότι υπάρχει, χωρίς να ξέρει για τι ακριβώς χρειάζεται και τι κάνει.
Τώρα πια έχει Συνειδητή Άγνοια.

Κάποτε αποκτά ένα και αρχίζει να διαβάζει τις οδηγίες και να μαθαίνει σιγά-σιγά να το χρησιμοποιεί, οπότε βρίσκεται στο στάδιο της Συνειδητής Γνώσης.

Και τέλος έχει τόσο πολύ εξοικειωθεί μαζί του, που χωρίς καθόλου σκέψη το χρησιμοποιεί σωστά και κάνει την δουλειά του, όπως όλοι μας.
Έφτασε λοιπόν στην Ασυνείδητη Γνώση.

 
Πήρα τον λόγο και έκανα μια ερώτηση :
– Τι γίνεται με αυτούς που ενώ έχουν Συνειδητή Άγνοια, νομίζουν ότι έχουν Ασυνείδητη Γνώση;

Εδώ ακριβώς πήρε την ευκαιρία και αναφέρθηκε στις περιπτώσεις που οι άνθρωποι γίνονται θύματα εκμετάλλευσης και παραπληροφορούνται σκόπιμα από “πονηρούς”. “Διδάσκονται” λάθος και περνάνε το στάδιο της Συνειδητής Γνώσης κανονικά αλλά με λάθος “οδηγίες”. Σκοπός αυτών των αδίστακτων είναι να κερδίσουν ίδιον όφελος από την Ασυνείδητη Άγνοια που είχαν τα θύματά τους. Μόλις κατάλαβαν ότι οι αδαείς ερχόμενοι σε επαφή με νέα πράγματα και νέες έννοιες απέκτησαν την πρώτη Συνειδητή Γνώση, αποφάσισαν να τους κατευθύνουν σε εντελώς άλλη από την σωστή κατεύθυνση με σκοπό να τους εκμεταλλεύονται.
Έτσι παρουσιάστηκαν τα φαινόμενα της δεισιδαιμονίας, της μαγείας, της δαιμονολατρίας με τα επακόλουθά τους που βασάνιζαν τον κόσμο επί πολλές γενιές και σε μερικές περιπτώσεις μας ταλαιπωρούν ακόμα.

Για την τεχνική της Δημαγωγίας και τα σύγχρονα θύματά της δεν αναφέρθηκε.

Άλλοτε από Θρησκοληψία, άλλοτε από “Ξενοκρατία”, ο Έλληνας πειθαρχεί ….

► Ο φόβος και η υπακοή μπορούν να αποδώσουν Μεγάλες Νίκες,
αλλά μπορούν και να σπείρουν την σύγχυση και τον πανικό που είναι ο πρόδρομος της καταστροφής.
Τα πάντα εξαρτώνται από τον “Στρατηγό” που διευθύνει την μάχη.
Οι απώλειες που θα φέρουν την Νίκη είναι Ιερές,
αλλά οι απώλειες μια κατάρρευση και την καταστροφή είναι “έγκλημα”
και ο κακός στρατηγός που τις προκάλεσε οδεύει για Γουδή..

Ο Παυσανίας ανήκε στο βασιλικό γένος των Αγιαδών, καθώς ήταν γιος του Κλεόμβροτου, γιου του βασιλιά Αναξανδρίδα. Ήταν επίσης ανιψιός του βασιλιά Κλεομένη και του βασιλιά Λεωνίδα.

Μετά το θάνατο του Λεωνίδα κατά τη μάχη των Θερμοπυλών, η εξουσία πέρασε στο γιο του, τον Πλείσταρχο. Επειδή όμως ο Πλείσταρχος ήταν ακόμα ανήλικος, ο Κλεόμβροτος (ως θείος του) και στη συνέχεια ο Παυσανίας (ως εξάδελφος του) έγιναν επίτροποι μέχρι την ενηλικίωση του.

Μετά τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, η συμμαχία των Πελοποννησίων, όρισε τον Παυσανία ως αρχηγό της. Ο ίδιος οδήγησε τον στρατό πέρα από τον Ισθμό της Κορίνθου, στις Πλαταιές το 479 π.Χ., για να δώσει την τελική μάχη με τους Πέρσες. Μαζί του ενώθηκαν και οι δυνάμεις των Ελλήνων από την Στερεά Ελλάδα, εξαιρουμένων των Θηβαίων οι οποίοι είχαν μηδίσει (συμπαραταχθεί με τους Πέρσες). Στις Πλαταιές απέδειξε πόσο μεγάλη ήταν η υπομονή του και πόσο συνετή η στρατηγική του. Νίκησε τους Πέρσες και τους ανάγκασε να τραπούν σε φυγή.

• Για να εφαρμόσει το σχέδιό του ο Παυσανίας επιστρατεύει τον Χρησμό.

Απ’ όλους τους Αρχαίους Έλληνες όμως, κανείς δεν ήταν πιο προληπτικός από τους Σπαρτιάτες. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της ιδιομορφίας των Σπαρτιατών θα βρούμε στη μάχη των Πλαταιών (479 π.Χ) όπου, λόγω κάποιας ασυνεννοησίας, οι Σπαρτιάτες μαζί με τους γείτονες (και συχνά εχθρούς τους) Τεγεάτες βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον κύριο όγκο του περσικού στρατού.

Οι περισσότεροι και οπλισμένοι κυρίως με εκήβολα όπλα (τόξα, ακόντια κ.λπ.) Πέρσες πλησίασαν τότε τη Σπαρτιατική φάλαγγα και άρχισαν να χτυπούν από απόσταση ασφαλείας τους πυκνά παρατεταγμένους Έλληνες. Όπως ήταν φυσικό, οι γενναίοι Σπαρτιάτες ζήτησαν αμέσως από τον Βασιλιά και στρατηγό τους Παυσανία την άδεια να επιτεθούν και να σκορπίσουν αυτούς τους θρασύς βαρβάρους. Εκείνος όμως τους απάντησε ότι οι χρησμοί δεν ευνοούσαν επίθεση και τους κάλεσε να παραμείνουν στη θέση τους.

Όσο περνούσε η ώρα, όλο και περισσότεροι Πέρσες έφταναν στην πρώτη γραμμή και όλο και πιο πολλοί Σπαρτιάτες και Τεγεάτες έπεφταν από τα τόξα και τα ακόντιά τους ανίκανοι να ανταποδώσουν τα χτυπήματα αφού διέθεταν ολισμό αποκλειστικά για μάχη σώμα με σώμα (αγχέμαχα όπλα όπως δόρατα και σπαθιά). Οι άνδρες λοιπόν άρχισαν να δυσανασχετούν και να ζητούν όλο και πιο έντονα την άδεια να επιτεθούν, αλλά ο Παυσανίας επέμενε να ρωτά τους μάντεις και, παίρνοντας αρνητική απάντηση, τους διέταζε να παραμείνουν στις θέσεις τους.

Τελικά, κάποια στιγμή οι Τεγεάτες δεν άντεξαν άλλο και κινήθηκαν μόνοι τους, χωρίς διαταγή, εναντίον των Περσών, ακολουθούμενοι όμως σχεδόν αμέσως από τους Σπαρτιάτες, καθώς εκείνη τη στιγμή ο Παυσανίας ανακοίνωσε πως επιτέλους οι χρησμοί ήταν ευνοϊκοί και μπορούσαν να επιτεθούν.

Όλοι γνωρίζουμε πως η επίθεση αυτή έληξε με μια περιφανή νίκη των Ελλήνων και ο Παυσανίας απέκτησε τεράστια δόξα και κύρος σε όλη την Ελλάδα. Εκ πρώτης όψεως βέβαια η δόξα αυτή δεν φαίνεται να δικαιολογείται από τις πράξεις του, καθώς μοιάζει να συμπεριφέρθηκε όχι σαν αρχηγός που αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και παίρνει δύσκολες αποφάσεις, αλλά ως ένας δειλός θρησκόληπτος που παρέδωσε τη στρατηγία στους οιωνοσκόπους και άφησε σε αυτούς την ευθύνη της διεξαγωγής της μάχης.

• Τα φαινόμενα όμως απατούν. Η θρησκοληψία των Σπαρτιατών απλά βοήθησε.

Ο Παυσανίας ήταν ένας πολύ ευφυής άνθρωπος και γνώριζε πολύ καλά τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα όχι μόνο του αντιπάλου, αλλά και της δικής του παράταξης. Κατάλαβε λοιπόν αμέσως ότι αν οι βαρύτερα οπλισμένοι άνδρες του επιτίθονταν αμέσως στους βαρβάρους που τους παρενοχλούσαν, θα κατάφερναν μεν να τους διασκορπίσουν αλλά τότε εκείνοι απλώς θα αποτραβιόντουσαν λίγο μακρύτερα και θα συνέχιζαν πάλι να φθείρουν από μακριά τους Έλληνες οι οποίοι, κουβαλώντας μεγαλύτερο βάρος, γρήγορα θα κουράζονταν από την καταδίωξη και θα περικυκλώνονταν από τους πολυαριθμότερους εχθρούς.

Όπως θα έκανε και ένας καλός μαχητής του Judo λοιπόν, ο Παυσανίας αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τη δύναμη του εχθρού του εναντίον του. Κρατώντας τους άνδρες του ακίνητους γνώριζε πως όλο και περισσότεροι Πέρσες θα συγκεντρώνονταν απέναντί τους για να τους χτυπήσουν εκ του ασφαλούς. Όταν λοιπόν θα μαζεύονταν αρκετοί, οι Έλληνες θα επιτίθονταν βέβαιοι πως οι εχθροί απέναντί τους δεν θα μπορούσαν να διαφύγουν, μια και θα εμποδίζονταν από τις δεκάδες χιλιάδες των άλλων Περσών οι οποίοι θα είχαν συγκεντρωθεί πίσω τους, περιμένοντας και αυτοί τη σειρά τους για να χτυπήσουν τους “παθητικούς” Έλληνες.

Όσο πειθαρχημένοι και αν ήταν οι άνδρες τουόμως, ο Παυσανίας γνώριζε πως δύσκολα θα μπορούσε να τους πείσει να δεχθούν αδιαμαρτύρητα τα χτυπήματα των Περσών μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή. Έτσι, αποφάσισε να εκμεταλλευτεί τη δεισιδαιμονία τους και δεν διέταξε επίθεση παρά μόνο όταν δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς (όταν οι Τεγεάτες δεν άντεξαν πλέον την αναμονή και επιτέθηκαν, αδιαφορώντας για τις διαταγές του).

Ευτυχώς για τον Παυσανία και για την Ελλάδα, οι συγκεντρωμένοι εχθροί ήταν ήδη αρκετοί και το σχέδιο λειτούργησε. Οι πρώτες γραμμές των Περσών προσπάθησαν να διαφύγουν, αλλά μπερδεύτηκαν με τις ενισχύσεις που έρχονταν από πίσω και επικράτησε κομφούζιο που σύντομα μετατράπηκε σε πανικό και φυγή.

Η νίκη στις Πλαταιές λοιπόν ήταν ένας θρίαμβος της γενναιότητας και του στρατιωτικού δόγματος των Ελλήνων, αλλά ωφελήθηκε τα μέγιστα και από τις διπλωματικές ικανότητες του Παυσανία ο οποίος αξιοποίησε προς όφελος των στρατιωτών του το ελάττωμα της δεισιδαιμονίας που τους χαρακτήριζε.

• Θρησκοληψία οι Αρχαίοι, “βασική υπακοή” εμείς οι Σύγχρονοι.

Λίγο-πολύ ο όρος “θρησκοληψία” είναι κατανοητός από όλους.
Ας δούμε τι είναι η “βασική υπακοή”, ένας όρος που είναι γνωστός στους εκπαιδευτές και ιδιοκτήτες ζώων.

•• Στάδια εκπαίδευσης
1.Διαπαιδαγώγηση κουταβιού
Για όλα τα παραπάνω οι κρίσιμη ηλικία εκμάθησης είναι 3-16 εβδομάδων (socialisation window) και θα έπρεπε να ξεκινήσει η διαπαιδαγώγηση από τον ίδιο τον εκτροφέα και να συνεχίσει όταν έρθει στο καινούργιο του σπίτι. Το καινούργιο κουτάβι ξεκινάει την εκπαίδευσή του στον κόσμο της καινούργιας του οικογένειας μόλις πατήσει το πόδι του στο καινούργιο του σπίτι και όχι όταν είναι να ξεκινήσει την βασική υπακοή όπως νομίζουν οι περισσότεροι.

2.Βασική Υπακοή
Η βασική υπακοή ξεκινά από την στιγμή που το κουτάβι μπαίνει στο καινούργιο του σπίτι. Με τρόπους θετικούς μπορεί το κουτάβι να μάθει τις εντολές μέσα στο σπίτι πχ να κάθετε μέσα σε λίγες μόνο μέρες. Μπορεί επίσης να μάθει να περπατάει σωστά στο λουρί του από την πρώτη του κιόλας βόλτα. Φτάνει να είναι γνώστης ο ιδιοκτήτης.

Υπάρχουν πολλών ειδών εκπαίδευσης για την απόκτηση της ‘βασικής υπακοής’ και θα είναι προτιμότερο ο ιδιοκτήτης να ψάξει και να βρει έναν εκπαιδευτή που να χρησιμοποιεί θετικούς μεθόδους εκπαίδευσης και όχι παλαιών αρχών εκπαίδευση με βάση την τιμωρία. Ο στόχος είναι να μάθουν τα σκυλιά με χαρά έτσι ώστε να θέλουν να εκτελούν τις εντολές και όχι επειδή φοβούνται τον εκπαιδευτή ή τον ιδιοκτήτη τους. Μια φοβισμένη κατάσταση μυαλού σημαίνει αναπτυγμένο επίπεδο στρες και αυτό είναι αντιπαραγωγικό και καταστροφικό για την υγεία και τον οργανισμό του σκύλου μας.

3.Συντήρηση
Δεν σημαίνει ότι επειδή τελείωσε η βασική εκπαίδευση του σκύλου σας ότι σταματάει και η εκπαίδευση του. Πρέπει ο ιδιοκτήτης να εξασκεί ότι έχει μάθει το σκυλί καθημερινά για να μην τα ξεχάσουν. Χρειάζονται υπενθύμιση τα σκυλιά όπως και οι άνθρωποι.

Όπως βλέπετε τα όρια, οι κανόνες, και η πειθαρχία είναι στοιχεία της εκπαίδευσης που δεν σταματούν εφ’ όρου ζωής. Είναι τόσο βασικό να υπάρχουν αυτά τα τρία στοιχεία στην ζωή ενός σκύλου όσο είναι και το φαγητό τους. Κατά τον Cesar Millan είναι πιο σημαντικά και από την αγάπη που τους δίνουμε! Γιατί; Γιατί αυτή είναι η φύση τους.

Screenshot_564

• Οι Έλληνες έχουμε εκπαιδευτεί να δείχνουμε “βασική υπακοή” στους ξένους.
◘ Μάθημα 1ον : Από τα “βρεφικά” χρόνια της Νεότερης Ιστορίας μας μαθαίνουμε ότι οι ξένοι μας απελευθέρωσαν με την Ναυμαχία του Ναβαρίνου, μια ναυμαχία που δεν είχε καμιά συνάφεια με την δική μας Επανάσταση και τους απελευθερωτικούς της σκοπούς.
◘ Μάθημα 2ον : Με την ίδρυση του Ελληνικού κράτους πήραμε το πρώτο δάνειο.
Η κυβέρνηση το κατασπατάλησε και οι ξένοι μας έδωσαν κολλητά το δεύτερο αφού μας έβαλαν σε “Μνημόνιο”
◘ Μάθημα 3ον : Συγχρόνως με την ίδρυσή του, κάθε ελληνικό κόμμα μόλις ιδρυόταν δήλωνε και την ξένη δύναμη που το στήριζε (και εκπροσωπούσε) πχ Αγγλόφιλο, Γαλλόφιλο, Ρωσόφιλο.
Έτσι μάθαμε εμείς οι Έλληνες να θεωρούμε “πατριωτισμό” το να ταυτιζόμαστε με κάποια ξένη δύναμη, αρκεί να έχουμε “πειστεί” ότι αυτή η ξένη δύναμη “θέλει το καλό μας”, ενώ όλες οι άλλες επιδιώκουν το κακό μας.
◘ Εμπέδωση : όλες οι Ιστορικές μας στιγμές Διωγμοί, Πόλεμοι, Διχασμός, Διωγμοί, Κινήματα, Εμφύλιος, Καλπονοθείες, Πραξικοπήματα (δυστυχώς δεν έχουμε στιγμές με καλά αποτελέσματα να επιδείξουμε) έχουν συνδεθεί με την βούληση και την επίδραση εξωτερικού παράγοντα.
◘ Δίδαγμα : Τίποτα δεν πηγάζει πρωτογενώς από εμάς. Όλα τα οφείλουμε στους ξένους, καλά και κακά.
Αποτέλεσμα : Εμείς οι Έλληνες αναζητούμε την πιο “καλή” ξένη δύναμη για να προσκολληθούμε στην θέλησή της ενώ μισούμε τους συνέλληνες μας που επέλεξαν άλλη δύναμη που εμείς την θεωρούμε “κακή”
Για αυτοδύναμη ανεξάρτητη πολιτική ούτε λόγος.

• Συσχέτιση του “Χρησμού” του Παυσανία με αυτό “το είπε η Τρόικα” της Κυβέρνησης.

Νομίζω ότι όποιος διάβασε τα προηγούμενα και τα κατάλαβε έχει κιόλας κάνει τον συσχετισμό.
Είναι πολύ εύκολο να δούμε τον συσχετισμό, να αναγνωρίσουμε την “βασική εκπαίδευση” που οδηγεί τον λαό μας σε υπακοή και πειθαρχία στους ξένους
και να καταλάβουμε γιατί ενώ όλα αυτά που γίνονται σήμερα δεν θα μπορούσαμε να τα αντέξουμε με την απλή λογική παραίνεση ότι έτσι πρέπει να κάνουμε, επειδή αυτό μας συμφέρει και επειδή έτσι εμείς κερδίζουμε, τα υπομένουμε, έστω και “αγανακτισμένοι”, όταν μας λένε ότι “τα προστάζει η Τρόικα”.
Σε όποιον δεν καταλαβαίνει ότι η επίκληση της “Τρόικας” είναι αντίστοιχη και ανάλογη με τον “Χρησμό” του Παυσανία,
σε όποιον δεν το καταλαβαίνει αυτό δεν μπορώ να του πω και να του εξηγήσω τίποτα παραπάνω.
Μόνο μια ευχή : Καλό ξημέρωμα και καλή λευτεριά … του νου του.